่เขาไม่อยู่บ้านเช่นนี้ นี่… คงไม่ใช่…
ทุกคนต่างพากันนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาแทบจะทันที ทันใดนั้น สายตาของพวกเขาจึงจับจ้องไปยังจินเสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังยืนรับชมความสนุกอยู่ด้วย
“แม่นางคนนี้ไม่ใช่คนที่บอกว่าเป็นแม่ของเด็กทั้งสองหรอกหรือ? แล้วเหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้นด้วย?”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่สหายเมิ่งมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นของพวกเราพร้อมเด็กทั้งสองคนนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง? เขาเคยบอกเอาไว้แล้ว ว่าพ่อแม่ของมู่ชวนและหลิงซีไม่อยู่แล้ว เขาเพียงแค่อยากมาขอพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของพวกเรา”
“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?”
“พวกเจ้าลองคิดดูสิ พ่อแม่ของมู่ชวนกับหลิงซีไม่อยู่แล้ว และแม่เล็กของพวกเขาก็อาจโดนครอบครัวทางฝั่งของสามีขับไล่ เช่นนั้นแล้วจะไม่มาหาที่พึ่งถึงหน้าประตูบ้านหรอกหรือ!”
“อ๋อ! หรือนางอาจไม่อยากเป็นเพียงพี่สะใภ้อีกแล้ว แต่อยากเป็นภรรยาแทนอย่างนั้นหรือ?”
ฮูหยินสกุลชิว โดยปกติแล้วนางเพียงแค่รับชมความสนุกอย่างไม่จริงจังสักเท่าไหร่นัก แต่ครั้งนี้กลับพูดด้วยน้ำเสียงไม่ได้ดังมาก ตอนนี้ทุกคนจึงพากันจ้องมองไปที่จินเสวี่ยเอ๋อร์
จินเสวี่ยเอ๋อร์ทราบดีว่าตนไม่ควรโผล่หน้ามารับชมความสนุกในตอนนี้ แต่ด้วยความที่นางยังไม่เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่เยว่หาน ตนยังไม่ค่อยวางใจ จึงยอมจำใจเสี่ยงมาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าผู้คนจะเอ่ยพูดเช่นนี้ ด้วยความอยากลงโทษนาง
“มะ… มองข้าทำไมกัน…” จินเสวี่ยเอ๋อร์เริ่มทำต
