บทที่ 175 ไปในเมือง
หลังจากนั้นสามวัน ของที่หลี่เยว่หานปลูกในสวนหลังบ้าน ยกเว้นพริกไทย ก็ล้วนถูกย้ายลงไปอยู่ในที่ดินแล้วเรียบร้อย เนื่องจากยังไม่กล้าใส่ปุ๋ยมากเกินไป หญิงสาวจึงไม่ได้ขอให้เมิ่งฉีฮ่วนช่วยขนน้ำมูลวัวอีก
“สองวันนี้เจ้าพอมีเวลาว่างเข้าไปในเมืองหรือไม่?” งานในสวนต่างเสร็จสิ้นหมดแล้ว หลี่เยว่หานเองก็หายโกรธแล้วเช่นกัน เย็นวันนั้นจึงได้ลงมือทำอาหารเลิศรสมากมาย ทำให้เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกมีความสุขไม่น้อย
“เจ้าอยากเข้าไปในเมืองอย่างนั้นหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนกำลังง่วนอยู่กับการตักข้าวเข้าปาก และรู้สึกว่าการทำงานหนักในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ไม่ได้ไร้ผล ภรรยายอมพูดจากับเขาดี ๆ แล้ว!
“คิดว่าใกล้ถึงเวลาที่จะต้องส่งหมูตุ๋นไปให้นายน้อยเวินแล้ว” หลี่เยว่หานอธิบายพลางเก็บอาหารไว้ให้หลิงซี “ฤดูใบไม้ผลิแล้ว เด็กสองคนนี้โตไวมาก ข้าต้องเย็บเสื้อผ้าให้พวกเขาใหม่”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงพยักหน้า “เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองหลิวชิง แล้วจะรีบไปรีบกลับ”
หลังพูดจบ เขาก็ชะงักเล็กน้อย “เจ้าไม่ไปในเมืองกับข้าหรือ?”
“ข้าไม่ไป” หลี่เยว่หานตอบโดยไม่ได้เงยหน้ามอง “จินเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ในหมู่บ้าน ข้าไม่วางใจให้พวกเด็ก ๆ อยู่เพียงลำพัง”
เมิ่งฉีฮ่วนเองก็คิดว่าเรื่องนี้มีเหตุผล จึงพยักหน้าเห็นด้วย “เช่นนั้นข้าไปเอง”
“ไปคราวนี้ เจ้าช่วยนำปลาราดพริกที่ข้าทำไว้ไปให้นายน้อยเวินด้วย แล้วรอดูว่าเขาจะ
