บทที่ 174 น้ำมูลวัว
เมื่อจินเสวี่ยเอ๋อร์ที่สร้างปัญหามาหลายวันโดนไล่ออกไป หลี่เยว่หานเองก็อารมณ์ดีมาก เธอบีบจมูกน้อยของหลิงซี “ไปกันเถอะ อาหญิงจะทำของอร่อยให้พวกเจ้ากิน!”
เมื่อเอ่ยจบ เธอก็อุ้มเด็กแล้วเดินหายไป ไม่หันมามองเมิ่งฉีฮ่วนแม้แต่น้อย
หลังจากทั้งสองออกจากโถงด้านในแล้ว มู่ชวนก็เดินมาอยู่ข้าง ๆ เมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ท่านอา ดูเหมือนอาหญิงจะโกรธท่านนะขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ยกมือแตะจมูก จะไม่โกรธได้อย่างไรเล่า ตั้งแต่พาจินเสวี่ยเอ๋อร์เข้ามาในบ้าน หลี่เยว่หานก็ไม่เคยมองเขาดี ๆ อีกเลย…
“ท่านอาต้องไปขอโทษอาหญิงนะขอรับ”
“ท่านอา อาหญิงอาจจะหนีไปก็ได้นะขอรับ ถ้าท่านอาไม่ไปขอโทษ”
“ท่านอาบอกเองมิใช่หรือขอรับว่าเป็นผู้ชายต้องยืนหยัดซื่อตรง ท่านอาทำผิดก็ควรไปขอโทษอาหญิงสิขอรับ”
“ท่านอา…”
“ท่านอา…”
……
มู่ชวนตามติดเมิ่งฉีฮ่วนพร้อมเอ่ยซ้ำไปมาราวกับกำลังท่องบทสวดและขอให้ชายหนุ่มไปขอโทษหลี่เยว่หาน ในที่สุดเมิ่งฉีฮ่วนก็เริ่มรำคาญ จึงทำได้เพียงตามเด็กชายไปหาหญิงสาว
ตอนนี้หลี่เยว่หานกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ในครัว เมิ่งฉีฮ่วนก็ถูกมู่ชวนลากเข้าไปเช่นกัน หลังจากที่ผ่านประตูเข้ามา เด็กชายก็เริ่มเอ่ยเสียงดังฟังชัด “อาหญิง ท่านอาอยากจะขอโทษท่านขอรับ!”
หลังได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงหันไปมองชายหนุ่ม แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด
เมื่อเห็นดังนั้น มู่ชวนก็เริ่มบ่นอีกครั้ง “ท่านอา บุรษควรเป็
