บทที่ 173 คลุมเครือเล็กน้อย
เมื่อเห็นหญิงสาวกังวลมากขนาดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงดึงนางขึ้นมากอดไว้
“อ๊ะ!” หลี่เยว่หานร้องออกมาเบา ๆ กลัวว่าพวกเด็ก ๆ จะตื่น เธอมองชายหนุ่มด้วยความโกรธ “เจ้าทำอะไร! ข้าเกือบจะตะโกนเสียงดังแล้ว!”
“ข้าจะพาเจ้ากลับห้องนอน” เมิ่งฉีฮ่วนรู้ว่าจะหลี่เยว่หานจะดิ้น ดังนั้นจึงกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น ทั้งไหล่และขาของนางต่างโดนรวบไว้
หลี่เยว่หานรู้สึกเจ็บเล็กน้อยจากแรงของเมิ่งฉีฮ่วน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกตลก “เจ้าคิดหรือว่าจะจับข้าเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างนี้ได้?”
หลังจากเอ่ยจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ดับตะเกียงลง ก่อนจะอุ้มหลี่เยว่หานออกจากห้องของเด็ก ๆ
“ไม่” แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา สะท้อนแววตาอันอ่อนโยนของเมิ่งฉีฮ่วนที่ใช้มองหลี่เยว่หาน “ลำบากเจ้าแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่ได้ “แค่ด่าเองไม่ใช่หรือ ข้าจะลำบากอะไรกัน” ยังไม่สุดฝีมือเธอด้วยซ้ำ หากเมิ่งฉีฮ่วนไม่ห้ามและท่านปู่ซุนไม่ได้อยู่ตรงนั้น ตนคงเอ่ยปากด่าจนกว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์จะร้องไห้ประหนึ่งสุนัขแน่
“สิ่งที่ข้าหมายถึงคือ เจ้าช่วยข้าจนทำให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้ได้ เจ้าทำงานหนักมากจริง ๆ” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบายอย่างค่อยเป็นค่อยไป พลางผลักประตูห้องของหลี่เยว่หานออก ก่อนจะวางนางลงบนเตียงพร้อมเอ่ย “เพราะข้าไม่ไล่จินเสวี่ยเอ๋อร์ออกไป จึงทำให้เจ้ารู้สึกไม่ดี”
“ข้าไม่ได้รู้สึกไม่ดีหรอก” หลี่เยว่หา
