ดว่านางน่าจะเป็นพี่สะใภ้ของพี่เมิ่ง” หวังเหอฮวาเติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นตั้งแต่ยังเล็ก นางรู้จักทุกคนในหมู่บ้าน อีกทั้งช่วงนี้ไม่ได้มีผู้ใดแต่งงาน จึงคิดเอาเองว่าอีกฝ่ายคือจินเสวี่ยเอ๋อร์
หลังจากได้ยินคำพูดของหวังเหอฮวา หลี่เยว่หานจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะไปซื้อไก่ที่บ้านของจวี๋ฮวาซึ่งอยู่ถัดไปมาตัวหนึ่ง หลังจากนั้นก็ตักเนื้อในหม้อให้ไก่ลองกิน เมื่อไก่กินเข้าไป มันก็เริ่มน้ำลายฟูมปากและหายใจไม่ออก ในตอนนั้นทุกคนต่างยืนนิ่ง
“ขอบคุณเจ้ามากสำหรับเรื่องในวันนี้” หลี่เยว่หานฝังซากไก่ที่ตายแล้ว ก่อนจะหันกลับไปพูดกับหวังเหอฮวา “วันนี้เจ้ามาที่บ้านของข้าเพราะอะไรกันแน่?”
“ไม่ได้มีอะไรหรอก ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าหลี่หรงหรงมีกำหนดคลอดลูกเดือนหน้า” หวังเหอฮวาเอ่ย ก่อนจะมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาซับซ้อน “เมื่อถึงเวลานั้น นางจะกลายเป็นอนุของสกุลหลิ่ว”
“ข้าเคยเอ่ยกับสกุลหลิ่วไปแล้ว แต่ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้จริง ๆ” หลี่เยว่หานถอนหายใจ “หัวใจของหลิ่วจื้อหย่วนอยู่กับเจ้าแล้ว หากเจ้าไม่ต้องการให้หลี่หรงหรงแต่งเป็นอนุ เจ้าก็สามารถหาทางจัดการได้ด้วยตัวเอง เจ้าไม่ต้องมาพบข้าหรอก”
“ข้าเข้าใจ” หวังเหอฮวาพยักหน้า “ข้ามาที่นี่เพื่อบอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นข้าขอตัวก่อนล่ะ”
หลังเอ่ยจบ หวังเหอฮวาจึงจากไป
หลี่เยว่หานรู้สึกสับสนและไม่ค่อยเข้าใจว่าหวังเหอฮวาหมายถึงสิ่งใด แต่สำหรับตอนนี้ เธอมีเรื่องสำคัญกว่าต
