ว้างไป ตอนนี้ภายในบ้านกลับมามันเงียบสงบแล้ว
หลังจินเสวี่ยเอ๋อร์จากไปได้ไม่นาน ยังไม่ทันที่หลี่เยว่หานกับเมิ่งฉีฮ่วนจะพูดจากัน ต้นขาของหญิงสาวก็โดนหลิงซีสวมกอดเอาไว้ “อาหญิงเก่งมาก!”
เมื่อหันกลับไปมอง มู่ชวนเองก็ตื่นแล้วเช่นกัน หลี่เยว่หานจึงอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง
ต่อหน้าพวกเด็ก ๆ เธอพยายามรักษาท่าทางให้ดูอ่อนโยนอยู่เสมอ แต่เพราะเหตุการณ์ตรงหน้า จึงลืมเรื่องนี้ไปจนหมดสิ้น
“หลิงซีอย่าทำตามอาหญิงนะ” หลี่เยว่หานย่อตัวลงแล้วอุ้มหลิงซีขึ้นมา “หลิงซีเป็นสตรี จะมาตวาดเสียงดังเหมือนอาหญิงไม่ได้”
“ไม่เจ้าค่ะ โตขึ้นหลิงซีจะเป็นเหมือนอาหญิง! แข็งแกร่งและน่าเกรงขาม!” หลิงซีเอ่ย “จุ๊บ!” พลางหอมแก้มหลี่เยว่หาน
