คิดว่านางสามารถทำงานนี้ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงตอบรับโดยที่ยังไม่ได้หันกลับไปมองเมิ่งฉีฮ่วน “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ เจ้าไม่ต้องไปทำไร่ทำนา เจ้าสามารถเย็บปักถักร้อยได้!”
“ข้ารู้แล้ว…” จินเสวี่ยเอ๋อร์กัดฟันพูดอย่างอดกลั้น ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นครั้งหนึ่ง ก่อนจะคลายมือที่จับชายกระโปรงของหลี่เยว่หานไว้และลุกขึ้น “ในเมื่อน้องเมิ่งช่วยคิดให้ข้าแล้ว ข้าก็ไม่ควรที่จะพูดอะไรต่อ …ข้าจะทำตามสิ่งที่เจ้าบอก”
เมื่อเอ่ยเสร็จ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ลืมที่จะเช็ดตรงมุมตาของตัวเอง ราวกับเป็นผู้ถูกกระทำ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็ไม่พูดอะไรเช่นกันและหันไปมองทางเมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นหลี่เยว่หานจ้องมองตนจึงรีบเอ่ย “ข้าพูดคุยกับซุนไท่กงเรียบร้อยแล้วว่ามีบ้านดี ๆ ในหมู่บ้านว่างอยู่ ข้าจะจ่ายค่าเช่าให้กับท่านก่อน ท่านจะได้ใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัยสบายใจ เงินนี้ข้า… ให้ท่านยืม!” เมิ่งฉีฮ่วนอยากจะเอ่ยว่าให้ท่าน แต่เมื่อเห็นหลี่เยว่หานจ้อง เขาจึงไม่กล้าพูดเช่นนั้น
“ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินไปหรอก เดี๋ยวค่อยจ่ายคืนก็ได้” น้ำเสียงของหลี่เยว่หานอ่อนลงเมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนพูดอย่างตรงไปตรงมา “สตรีใช้ชีวิตตัวคนเดียวคงลำบาก ไว้รอเจ้ามีเงินแล้วค่อยจ่ายคืนก็ได้”
“เสวี่ยเอ๋อร์ขอบคุณน้องเมิ่งและน้องสะใภ้” จินเสวี่ยเอ๋อร์ท่าทางดูผิดหวัง นางหยิบสัมภาระของตนขึ้นมาทีละใบ ก่อนจะเดินออกจากลานก
