ซุนไท่กงขอให้ใครบางคนสร้างตัวตนใหม่ให้หลังออกจากเมืองหลวง ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้เปิดเผยตัวในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอีกเลย เพราะก่อนหน้านี้เมิ่งฉีฮ่วนเคยเรียนอยู่กับพวกท่านอ๋อง ดังนั้นจึงเคยพบกับเขามาก่อน อีกทั้งชายหนุ่มก็เคารพอีกฝ่ายมาก
หลังจากเห็นว่าท่านปู่ซุนจากไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนจึงเปิดประตูบ้านแล้วเข้าไปนั่งอยู่ด้านใน
ไฟในห้องของหลี่เยว่หานถูกปิดไว้ แต่ไฟในห้องของหลิงซียังคงเปิดอยู่
เมิ่งฉีฮ่วนเปิดประตูเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะมองหลี่เยว่หานที่เผลอหลับอยู่ข้างเตียงของเด็กหญิง มู่ชวนกับหลิงซีนอนด้วยกัน พวกเขาหลับไปโดยมีหญิงสาวกอดอยู่ไม่ห่าง
เด็กทั้งสองถูกห่มผ้าไว้อย่างแน่นหนาและนอนหลับสนิท ส่วนหญิงสาวนอนอยู่ข้างเตียงเพียงคนเดียว ภาพตรงหน้าทำให้เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย
เขาเดินไปก่อนจะสะกิดหลี่เยว่หานเบา ๆ หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเมิ่งฉีฮ่วน เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจ้าทำข้ากลัวนะ”
“กลับไปนอนเถอะ ข้าจะเฝ้าที่นี่ให้เอง” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ข้าเฝ้าเอง วันรุ่งขึ้นเจ้าต้องพาจินเสวี่ยเอ๋อร์ออกไป เรื่องนี้อาจจะต้องใช้ความพยายามมากหน่อย” หลี่เยว่หานกล่าว ก่อนจะซุกตัวลงในผ้าห่มกับพวกเด็ก ๆ ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ จากตะเกียงน้ำมัน ใบหน้าของนางช่างเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนยิ่งนัก
