บทที่ 170 ผู้หญิงคนนี้อาจมาที่นี่เพื่อลักพาตัวเด็ก!
“มู่ชวน ข้าเป็นแม่เล็กของเจ้านะ!” จินเสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้อย่างน่าเวทนา “ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะไม่ยอมรับข้า …ก็อย่างที่บอก ข้าเป็นแค่อนุของพ่อเจ้า การที่ข้ารีบมาหาแล้วบอกว่าจะดูแลพวกเจ้า …เจ้าย่อมต้องไม่เชื่อแน่นอน ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ปิดครัว แต่ข้าอยากจะดูแลพวกเจ้าพี่น้อง …ข้าก็หมายความตามนั้นจริง ๆ!”
หลังจากได้ยินคำพูดของนาง ทุกคนที่เฝ้าดูอยู่ที่ประตูต่างมองไปทางห้องครัวและเห็นว่ามันถูกปิดไว้จริง ๆ ดังนั้นจึงมีการซุบซิบกันมากมาย
หลี่เยว่หานโกรธมากจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผาก “งั้นรึ? คิดว่าข้าไม่รู้รึว่าเจ้ามาที่นี่ทำไม? ทำไมมีเพียงห้องของสามีข้าที่เละเทะตอนที่หลิงซีหายตัวไป? นับตั้งแต่ข้าได้รับบาดเจ็บ ข้ากับสามีก็แยกห้องกันนอน เมื่อเจ้ามา พวกเราก็ไม่ได้ซ่อนมัน ดังนั้นเจ้าจึงเข้าไปดูห้องสามีของข้ารึ? ซ้ำยังถอดผ้าห่มออกด้วยงั้นรึ?”
“ข้าถูกกล่าวหา!” จินเสวี่ยเอ๋อร์กัดฟันและปฏิเสธที่จะยอมรับ “น้องสะใภ้ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสามีภรรยารักใคร่กันอย่างลึกซึ้ง และข้าก็ไม่เคยมีความคิดเป็นอื่นกับเมิ่งหลาง!”
“เยว่หาน” เมิ่งฉีฮ่วนรู้ว่าถ้าทะเลาะกันที่นี่ เรื่องนี้จะยิ่งวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาส่งหลิงซีที่กำลังหลับใหลอยู่ให้หญิงสาวแล้วพูดว่า “เจ้ากับมู่ชวนไปดูแลหลิงซีก่อน ส่วนข้าจะถามนางว่านางต้องการจะทำอะไรกันแน่”
เมื่อรู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนกังวลเกี่ย
