บทที่ 168 ความคิดชั่วร้ายมากมาย
หลังจมอยู่ในห้วงความคิดได้ไม่นาน จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ออกจากลานด้านในทันที
เมื่อนางเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ในลานพลางมองดูตนโดยไม่ปกปิดความรังเกียจ หญิงสาวก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ “แม่เล็กว่าจะตักน้ำ เดี๋ยวเอาน้ำไปส่งพร้อมกับเจ้าดีหรือไม่?”
ได้ยินเช่นนี้ หลิงซีก็ประหลาดใจ “ท่านไม่คุ้นเคยกับงานในไร่นา เหตุใดถึงยอมไปทำนากับเราด้วย?”
“ดูเด็กอย่างเจ้าพูดสิ ข้าแค่ยังไม่ชินเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าจะไปทุ่งนากับเจ้าไม่ได้เสียหน่อย” จินเสวี่ยเอ๋อร์พูดขณะรับกาน้ำมาจากมือเด็กหญิง
มีบ่อน้ำอยู่ที่ลานหน้าบ้านเมิ่ง ดังนั้นจึงสามารถตักน้ำจากบ่อได้
จินเสวี่ยเอ๋อร์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อตักน้ำครึ่งถัง จากนั้นก็เทลงในกาน้ำ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหลิงซีและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปกันเถอะ หลิงซีตัวน้อยของข้า!”
เดิมหลิงซีคิดว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์จะปฏิเสธ นางตัวสั่นเมื่อได้ยินจินเสวี่ยเอ๋อร์พูดว่า ‘หลิงซีตัวน้อยของข้า’ และเกือบจะวิ่งหนีไป
แต่เด็กหญิงก็ยังกลั้นใจอยู่ต่อ เพราะจำคำสอนของหลี่เยว่หานได้ว่านางไม่อาจหยาบคาย
ดังนั้น แม้เด็กหญิงไม่ต้องการ แต่ก็ต้องตกลง
“เจ้าค่ะ แม่เล็ก”
ที่ดินส่วนใหญ่อยู่รอบ ๆ หมู่บ้าน ทว่าที่ดินที่หลี่เยว่หานซื้อนั้นอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย
ตอนแรกหลิงซียังรู้ทางอยู่
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ยิ่งเดินไปไกลเท่าไร เด็กหญิงก็ยิ่งรู้สึกว่านางอยู่ผิดที่
“ที่ดินของอาหญิงเ
