ิ้วไม่ได้
ทำไมจินเสวี่ยเอ๋อร์ถึงอยู่ในห้องของเขาได้?
“ออกไป ได้ยินหรือไม่!” เสียงที่รุนแรงของหลี่เยว่หานดังมาจากข้างใน “ข้าไม่อยากเจอเจ้าตอนนี้!”
“แม่นางหลี่ โปรดฟังคำอธิบายของพี่สะใภ้ ข้ากังวลเรื่องของเด็ก ๆ มากเกินไปจริง ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ข้าหยาบคายกับเจ้า” เสียงอ้อนวอนของจินเสวี่ยเอ๋อร์ดังขึ้น “เจ้าจะตีข้าหรือดุข้าก็ได้ …ข้าแค่อยากให้เจ้าใจเย็น ๆ อย่าโกรธเคืองข้าเลย!”
“เจ้าไม่เข้าใจคำพูดคนรึ?” หลี่เยว่หานหนาวมากจนหลับไป ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยกผ้าห่มเธอขึ้น พอเห็นว่าตนตื่นแล้ว อีกฝ่ายก็เริ่มร้องไห้ “ข้าบอกให้เจ้าออกไป!”
“ข้าขอโทษ… ข้าขอโทษน้องสะใภ้ ข้า… ข้าแค่อยากขอให้เจ้ายกโทษให้ข้า” จินเสวี่ยเอ๋อร์ยังคงร้องไห้ “ข้าเป็นสตรี ครอบครัวของสามีข้าจากไปแล้ว ในที่สุดข้าก็หนีรอดมาได้และยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ ข้า… ข้าอยากอยู่ดูแลเด็ก ๆ จริง ๆ พวกเขาเป็นสายเลือดของสามีข้า ข้า… อย่าไล่ข้าไปเลยนะ…”
“ข้าต้องการให้เจ้าออกไปจากห้องนี้!” หลี่เยว่หานรู้สึกถึงเส้นเลือดที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าผากของตน “บิดาอยากให้เจ้าออกไปจากสายตาของบิดาเดี๋ยวนี้!”
ขณะยืนอยู่นอกประตู เมิ่งฉีฮ่วนอดไม่ได้ที่จะเงียบไป เมื่อเขาได้ยินหลี่เยว่หานเรียกแทนตัวเองว่า ‘บิดา’ คำแล้วคำเล่าจากข้างใน
ถ้านางคือบิดา… แล้วเขาคืออะไร… มารดา???
“น้องสะใภ้ ข้าจะคุกเข่าให้เจ้า ได้โปรดอย่าโกรธเลยนะ!” จินเสวี่ยเอ๋อร์ร้องไห้พลาง
