่แม่น้ำเพื่อซักเสื้อผ้า เธอมักจะพาหลิงซีไปด้วยเสมอ ในอดีต เด็กหญิงระมัดระวังมากมาโดยตลอด แล้วเหตุใดวันนี้อีกฝ่ายถึงได้ไปใกล้ริมฝั่งแม่น้ำขนาดนี้?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็วางหลิงซีลงบนเตียงอีกครั้ง ตอนนี้หลังจากถูกเมิ่งฉีฮ่วนกอดปลอบอยู่สักพัก เด็กหญิงคล้ายจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย แต่นางยังก็ไม่หายจากอาการสะอื้น
“หลิงซี บอกอาหญิงหน่อยสิ ทำไมเจ้าถึงวิ่งไปริมแม่น้ำได้?” หลี่เยว่หานถามเบา ๆ
“ดอกไม้…” หลิงซีสะอื้นและพูดอย่างเสียใจ “หลิงซี… เก็บดอกไม้…”
หลังจากได้ยิน ในใจหลี่เยว่หานก็รู้ได้ในทันที
เด็กหญิงน่าจะเห็นดอกไม้ป่าริมฝั่งแม่น้ำจึงอยากเก็บมาเล่น ๆ ทว่าเด็ก ๆ ไม่ได้คิดอะไรมากนัก นางจึงไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ
“หลิงซีสบายดีแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ เรากลับถึงบ้านแล้ว ไว้ให้อาของเจ้าเก็บดอกไม้ให้ทีหลังดีหรือไม่?” หลี่เยว่หานห่อหลิงซีตัวน้อยไว้ในผ้าห่มแน่น แล้วเช็ดศีรษะที่โผล่ออกมาของนางให้แห้ง
ผ้าเช็ดหน้าแห้งถูกเปลี่ยนหลายรอบ ผมของหลิงซีเองก็แห้งไปแล้วครึ่งหนึ่ง ไม่นานเมิ่งฉีฮ่วนก็จุดกระถางไฟแล้วยกเข้ามาให้อังต่อ หลังดื่มน้ำขิงเชื่อมไปแล้ว หลิงซีก็ไม่ควรเป็นหวัดอีก
เมื่อนึกถึงตรงนี้ จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็รู้สึกคัดจมูก ก่อนจะหันหน้าไปจามแรง ๆ
ตอนแรกหลิงซียังคงเสียใจ แต่เมื่อนางเห็นหลี่เยว่หานจาม เด็กหญิงก็มีสติอีกครั้งและรีบยื่นมือออกไปดึงหญิงสาว “อาหญิงเป็นหวัด”
เสียงขอ
