ี่เยว่หาน และปิดประตูด้านหลัง
“หลิงซี… เจ้าสบายดีหรือไม่?” จินเสวี่ยเอ๋อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เมิ่งฉีฮ่วนนำมาเมื่อครู่นี้ พลางถามด้วยความกังวล
“ดูไม่เป็นรึ!” หลี่เยว่หานพูดด้วยความโกรธ
หลิงซีไม่ได้พูด เด็กหญิงนั่งบนเตียงอย่างมั่นคง โดยยังคงกอดผ้าห่มที่หลี่เยว่หานห่อนางไว้ นางดูกระสับกระส่ายเล็กน้อย
“หลิงซี อย่าทำให้ข้ากลัว ถ้าเจ้าสบายดี ก็บอกข้าด้วย” จินเสวี่ยเออร์น้ำตาไหลทุกครั้งที่พูด นางร้องไห้หนักมากจนสำลัก ทำเอาแม้แต่หลิงซียังสับสน
“อาหญิง นางร้องไห้ทำไม?” หลิงซีเงยหน้าขึ้นมองหลี่เยว่หาน
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของหลี่เยว่หานก็อ่อนลงเล็กน้อย “แม่เล็กเป็นห่วงเจ้า บอกนางว่าเจ้าสบายดี แล้วนางจะหยุดร้องไห้”
ทันทีที่หญิงสาวพูดจบ จู่ ๆ จินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ตบหลี่เยว่หานอย่างแรง “เจ้าดูแลหลิงซีแบบนี้หรือ! นางยังเด็กมาก! เจ้าพานางไปที่แม่น้ำได้อย่างไร! เจ้าไม่รู้หรือว่ามันอันตรายแค่ไหน? เมื่อเห็นหลิงซีตกลงไปริมแม่น้ำหัวใจข้าก็แทบจะหยุดเต้น!”
เธอถูกตบโดยไม่มีเหตุผล หลี่เยว่หานเองก็งุนงนเช่นกัน และเมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของจินเสวี่ยเอ๋อร์ หญิงสาวก็ยิ่งสับสนกว่าเดิม เธอยกหลังมือตบหน้าอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ต้องคิด “ข้าดูแลหลิงซียังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาชี้นิ้วสั่งได้!”
ตอนนี้เองที่เมิ่งฉีฮ่วนผลักประตูเปิดเข้ามาเห็นฉากที่หลี่เยว่หานตบจินเสวี่ยเอ๋อร์ ชายหนุ่มตะโกนอย่างดุร้าย สีหน้าของเขาเปลี่
