แต่ละครอบครัวคือผู้ชายของตัวเอง
ลองคิดดูว่าถ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งทำท่าทางอ่อนแอน่าสงสาร น้ำตารื้นขอบตาเช่นนี้ ก็รับประกันได้ยากว่าผู้ชายของพวกนางจะไม่รู้สึกเห็นใจ
พอเป็นเรื่องบุรุษของตน ลางสังหรณ์ของผู้หญิงก็แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด
จินเสวี่ยเอ๋อร์คิดทุกอย่างไว้แล้ว แต่นางไม่ได้คาดว่าผู้หญิงในหมู่บ้านจะตั้งรับได้ดีมาก ดังนั้นเรื่องที่หลิงซีตกน้ำ ไม่เพียงจะไม่ได้นำความเสียหายมาสู่หลี่เยว่หานเท่านั้น ทว่ามันกลับทำให้ตนไปอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกผู้หญิงในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นอีกด้วย
จินเสวี่ยเอ๋อร์ซึ่งตระหนักถึงสิ่งนี้ก็ไม่รีบร้อน และซักเสื้อผ้าของเด็กทั้งสองอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะซักเสื้อผ้าของหลี่เยว่หานที่ทิ้งไว้ริมแม่น้ำ แล้วนำไปใส่ในอ่าง ก่อนเดินกลับไปพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ
บังเอิญว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังกังวลเรื่องที่จินเสวี่ยเอ๋อร์และหลี่เยว่หานอยู่ด้วยกันตามลำพัง ดังนั้น หลังจากขึ้นไปบนภูเขาแล้วเห็นว่าไม่มีอะไรอยู่ในกับดักที่ตนวางไว้ เขาจึงรีบกลับมา
ทันทีที่มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เขาก็ได้ยินข่าวว่าหลิงซีกับหลี่เยว่หานตกลงไปในน้ำ ชายหนุ่มจึงรีบกลับบ้านด้วยอารมณ์ไม่ดี
เมื่อเข้าไปในประตู เขาก็เห็นจินเสวี่ยเอ๋อร์กำลังตากเสื้อผ้าอยู่ในลาน
“เมิ่ง…น้องเมิ่งกลับมาแล้วหรือ” จินเสวี่ยเอ๋อร์ดึงรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา และกำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่เมิ่งฉีฮ่วนหยุดนางไว้
“พี่สะใภ้ ข้าไม่ว่าง ข้าจะไปหาเยว่หานกับหลิงซี” เมื่อเห
