บทที่ 160 อย่าเรียกข้าว่าเมิ่งหลาง!
เมื่อจินเสวี่ยเอ๋อร์กลับมาหลังจากเอาขยะออกไปแล้ว หลี่เยว่หานก็เตรียมอาหารทั้งหมดเสร็จ ส่วนเด็กทั้งสองก็นั่งกินอาหารอยู่ที่โต๊ะ
“พี่สะใภ้เข้ามากินอาหารเช้าเถอะ!” ประตูห้องครัวเปิดอยู่ ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงเห็นจินเสวี่ยเอ๋อร์ทันทีที่เข้าประตูมา เธอจึงจงใจทักทายอีกฝ่าย “แม้เราจะแบ่งงานที่ชัดเจน แต่เราก็ยังต้องกินข้าวด้วยกันนะ พี่สะใภ้อย่าได้ทำตัวเหมือนคนนอก เมื่อวานข้าโดนน้ำมันหมูทำให้ตาบอดไป พี่สะใภ้โปรดอย่าถือสาข้าเลย”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดจินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลี่เยว่หานคนนี้ดูเหมือนจะรับมือได้ยาก แต่สุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็ยังคงเป็นคนโง่ ทันทีที่วางที่ตักขยะนางก็พูดว่า “ข้าไม่สามารถตำหนิเจ้าได้หรอก แค่แม่นางหลี่ยินดีแต่งงานกับเมิ่งหลางก็เป็นโชคดีสำหรับเขาและเด็ก ๆ แล้ว”
“พี่สะใภ้” ทันใดนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังหลี่เยว่หาน จินเสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังจะเข้าไปในครัวตะลึงและมองชายหนุ่มด้วยใบหน้างุนงง “พี่สะใภ้ เยว่หานเป็นภรรยาของข้าแล้ว พี่สะใภ้โปรดอย่าเรียกนางว่าแม่นางหลี่อีกเลย มันเป็นคำเรียกหญิงที่ยังไม่แต่งงาน คนไม่รู้จะเข้าใจผิดได้”
นี่ไม่ใช่การสร้างความเข้าใจผิดรึ? เมื่อครู่นี้สะใภ้หลิวมาหาเขาโดยเฉพาะ
นางเล่าว่ายามนางไปที่แม่น้ำเพื่อซักเสื้อผ้าในตอนเช้า นางได้บอกกับพวกผู้หญิงช่างพูดว่าจินเสวี่ยเอ๋อร์เป็นเพียงพี่ส
