จ่ายค่าเช่าให้ จากนั้นเจ้าก็สามารถไปปักผ้าแล้วขายมันในตลาดเพื่อหาเลี้ยงตัวเองได้”
เมิ่งฉีฮ่วนไปที่ลานภายในโดยไม่รอดูท่าทีของจินเสวี่ยเอ๋อร์
“แต่! มู่ชวนและหลิงซียังอยู่กับเจ้า ข้าอยู่ที่นี่จะไม่สะดวกกว่าในการดูแลพวกเขารึ!” จินเสวี่ยเอ๋อร์ขึ้นเสียง หากตั้งใจฟังก็จะพบร่องรอยสะอื้น “เหตุใดต้องไล่ข้าออกไปด้วย?”
“ถึงเวลานั้น ถ้าเจ้าต้องการ เจ้าสามารถพามู่ชวนกับหลิงซีไปด้วยกันได้ เจ้าและข้ามีตัวตนที่แตกต่างกัน และการอยู่ร่วมกันจะทำให้เยว่หานไม่มีความสุข” หลังจากพูด เมิ่งฉีฮ่วนก็เข้าไปในลานด้านใน
จินเสวี่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ที่นั่นและหลั่งน้ำตาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนางก็เช็ดหน้า ก่อนหมุนตัวกลับไปที่ห้องครัว
เย็นนี้หลี่เยว่หานไม่ได้ทำอาหาร ส่วนจินเสวี่ยเอ๋อร์ทำเป็นแต่ของว่างและตุ๋นน้ำแกง ดังนั้นนางจึงอุ่นอาหารที่หลี่เยว่หานทำไว้ตอนเที่ยงและยกมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็เข้าไปในลานด้านในเพื่อเรียกพวกเขามาทานอาหารเย็น
แต่ไม่มีใครสนใจนาง…
มู่ชวนกำลังทำการบ้านอยู่ในห้องของหลิงซี ในขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนมาเกลี้ยกล่อมหลี่เยว่หานในห้อง เมื่อได้ยินจินเสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าอาหารพร้อมแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบออกไปที่ประตู ทักทายหญิงสาวอย่างเร่งรีบและวิ่งไปที่ห้องครัว แบ่งอาหารออกเป็นชามเล็ก ๆ หลาย ๆ ใบ แล้ววิ่งกลับไปที่ห้องหลี่เยว่หาน
“พอ ๆๆ!” นับตั้งแต่ เมิ่งฉีฮ่วนกลับมา เขาก็นั่งอยู่ในห้องของหลี่เยว่หาน และพูดคำเดิมในตอนเที่
