มุ่ยและพูดว่า “ข้าไม่รู้จักนางด้วยซ้ำ นางยังดึงข้าเข้าไปลูบคลำและจูบทันทีที่นางมาถึง ช่างน่าอึดอัดนัก!”
เมื่อเห็นหลิงซีพูดแบบนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะคิดอย่างอื่น
เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่ายามมู่ชวนและหลิงซีออกจากที่อยู่เดิม หลิงซียังเด็ก หากจินเสวี่ยเอ๋อร์คนนั้นคือแม่เล็กของมู่ชวนและหลิงซีจริง ๆ การคิดว่าหลิงซียังไม่หย่านมตอนที่จากมา มันคงทำให้นางเจ็บปวดหัวใจ
“หลิงซี เจ้าฟังอาหญิงของเจ้าหรือไม่?” หลี่เยว่หานไม่ต้องการให้เด็กขัดแย้งกับญาติ ดังนั้นเธอจึงเกลี้ยกล่อมหลิงซีอย่างนุ่มนวล “ถ้าหลิงซีฟังอาหญิง อย่าเกลียดนางเลย ตกลงหรือไม่?”
“แต่หลิงซีไม่ชอบนาง” หลิงซีเม้มปาก ดวงตาของนางเปียกปอนทันที “ข้าไม่ต้องการแม่เล็ก ข้าต้องการแค่อาหญิงของข้า แค่อาหญิงของข้าก็เพียงพอแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงซี หลี่เยว่หานก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้
ดูเหมือนว่าการรักเด็กคนนี้จะไม่เสียเปล่า… หญิงสาวนึกถึงตอนที่เพิ่งมาถึงบ้านเมิ่งเป็นครั้งแรก สภาพหลิงซีตอนนั้นช่างเป็นเด็กแสบสัน แม้หลี่เยว่หานจะใช้อุบายบางอย่างเพื่อปราบหลิงซี แต่เด็กหญิงก็ชอบเธอจริง ๆ
“ตอนที่อาหญิงมาที่นี่ครั้งแรก เจ้าก็ไม่ชอบอาหญิงเหมือนกันใช่หรือไม่?” หลี่เยว่หานเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “ตอนหลังอาหญิงปฏิบัติกับเจ้าอย่างดี ดังนั้นเจ้าจึงชอบอาหญิงมิใช่หรือ?”
“ใช่!” หลิงซีพยักหน้าอย่างแรงและน้ำตาก็ไหล “แต่หลิงซีจะไม่ชอบผู้หญิงคนอื่น! หลิงซีชอบแต่
