วันส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน หลิวโหย่วฉายกับภรรยา และพ่อแม่ของหลิวโหย่วฉายจึงมาที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งสองครอบครัวก็ทานอาหารร่วมกัน
หลังจากวันส่งท้ายปีเก่าผ่านพ้นก็เป็นปีใหม่ คนที่ขยันจะขุดดินก่อนที่หิมะในฤดูใบไม้ผลิจะตกลงมา และเมื่อหิมะในฤดูใบไม้ผลิหมดลง พื้นดินก็จะหนาขึ้น
ท่วาตั้งแต่วันแรกของปีใหม่ถึงวันที่สิบห้า ไม่มีวันไหนที่ไม่มีหิมะ ทุกคนจึงอยู่ในบ้าน บางครอบครัวก็ไปเยี่ยมญาติท่ามกลางหิมะ แต่ครอบครัวเมิ่งไม่มีญาติมาเยี่ยม ดังนั้นพวกเขาจึงส่งขนมและของว่างไปให้ท่านปู่ซุน เมื่อหลี่เยว่หานมีสุขภาพดีขึ้น พวกเขาก็ไปที่บ้านหลิ่วเพื่ออวยพรปีใหม่ ส่วนช่วงเวลาที่เหลือนั้นทั้งสี่คนก็อยู่บ้าน
แม้แต่เมิ่งฉีฮ่วนที่มักจะหายตัวไปโดยไม่มีเหตุผลก็อยู่บ้านทั้งวัน เขาช่วยหลี่เยว่หานเก็บของที่นางปลูกไว้ในสวนหลังบ้าน
ตั้งแต่ฟื้นความทรงจำของเจ้าของเดิมทั้งหมด หลี่เยว่หานก็อยู่ในสภาพหดหู่ ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมช่างน่าสมเพชเกินไป และแม่ของเจ้าของร่างเดิมก็ตายอย่างไม่ยุติธรรมเช่นกัน
บางครั้งเมื่อหลี่เยว่หานตื่นขึ้นมาจากความฝัน หญิงสาวก็ไม่สามารถบอกได้ว่าความทรงจำใดเป็นของเจ้าของร่างเดิมหรือของตน ดังนั้นเธอจึงมักตกอยู่ในความเจ็บปวดแบบเดียวกันและไม่สามารถออกไปได้
โชคดีที่เมิ่งฉีฮ่วนอยู่กับหญิงสาวตลอดเวลา อีกทั้งมู่ชวนกับหลิงซีก็ประพฤติตัวดี ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นในครอบครัวในระดับหนึ่ง
เมื่ออากาศดี ห
