งสาวบดผลึกน้ำตาลทั้งห้าไหให้เป็นน้ำตาลผง จากนั้น ขณะที่เมิ่งฉีฮ่วนกำลังจะไปอำเภอ หลี่เยว่หานก็มอบผงน้ำตาลบางส่วนให้เมิ่งฉีฮ่วน และขอให้เขาส่งไปให้เวินเทียนเหล่ย น้ำตาลผงเหล่านี้สามารถขายได้เงินเป็นจำนวนมาก
เวินเทียนเหล่ยได้รับน้ำตาลผงของหลี่เยว่หาน และรีบตรงมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นโดยไม่หยุดพัก
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสามเดือน เวินเทียนเหล่ยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย “ก่อนจะเห็นเจ้า ข้าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เมื่อข้าได้เห็นเจ้า ข้ารู้สึกเหมือนได้เจอกันใหม่หลังจากห่างหายไปนาน”
“ข้าคิดว่าเจ้ารู้สึกเหมือนได้กลับมาพบเนื้อตุ๋นและน้ำตาลผงของข้าอีกครั้งหลังจากหายไปนานมากกว่า” หลี่เยว่หานยิ้ม
“มันเหมือนกันนั่นแหละ!” เวินเทียนเหล่ยพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง
“เงินมา สินค้าไป อย่ามาพูดเรื่องไร้ประโยชน์เหล่านี้” เมิ่งฉีฮ่วนเฝ้าดูการโต้ตอบระหว่างทั้งสองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโพล่งขึ้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ ไม่ต้องรอให้หลี่เยว่หานพูด เวินเทียนเหล่ยก็พยักหน้าทันทีและเอ่ยว่า “ใช่ ๆ เราเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกัน!”
เมื่อเห็นว่าพวกเขาแปลกไปเล็กน้อย หลี่เยว่หานก็มองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างสงสัย แต่เวินเทียนเหล่ยที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนใจที่จะไปดูผงน้ำตาลของหลี่เยว่หาน ดังนั้นเธอจึงละความสนใจไป
หลังจากแสดงผงน้ำตาลละลายในน้ำให้เวินเทียนเหล่ยเห็น ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นมาทันที “ช่างยอดเยี่ยม! ตามที่เจ
