ดอย่างไร วันนี้ข้าก็มาที่นี่เพื่อขอบคุณพ่อบุญธรรม แม่บุญธรรม และท่านปู่เท่านั้น ไม่ได้มาเพื่อเอาใจใครต่อหน้าเจ้า ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะกำลังพักผ่อนยามบ่ายกันอยู่ เช่นนั้นช่วยบอกพวกเขาแทนข้าที ว่าข้าขอกลับก่อน ว่าง ๆ ข้าจะมาเยี่ยมพวกเขาอีกครั้ง”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็ยื่นมือออกมาและผลักหลิ่วจื้อหย่วนไปด้านข้าง พร้อมจากไปด้วยตัวเอง
“เจ้ายังจะกล้ามาอีก!” หลังหลี่เยว่หานจากไป หลิ่วจื้อหย่วนกระทืบเท้าพลางสาปแช่ง “ถ้าครั้งหน้าเจ้ากลับมาอีก ข้าจะเตะเจ้าออกไปแน่!”
หลี่เยว่หานทำเป็นไม่ได้ยิน
หลังจากออกจากจวนหลิ่วแล้ว เธอก็เดินดูรอบ ๆ อำเภอ เป็นอย่างที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดไว้ หลังจากหิมะตกหนัก หลายวันมานี้ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ออกมาจับจ่ายซื้อของในอำเภอ
สุดท้ายหลี่เยว่หานก็ไม่ได้ซื้ออะไร และจ้างรถม้ากลับไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น
ตอนนี้เธอรวยมาก ไม่ต้องนั่งเกวียนให้ลมหนาวพัดใส่แล้ว
แต่หญิงสาวไม่ต้องการโอ้อวดมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงลงจากรถม้าที่ทางเข้าหมู่บ้าน และเดินเท้าเข้าไปในหมู่บ้านแทน
ขณะกำลังกลับบ้าน หลี่เยว่หานก็เห็นกลุ่มคนรวมตัวกันรอบประตูเพื่อดูความตื่นเต้น เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และรีบเดินเข้าไปหา
“ทุกคนมาดูเร็ว โอ๊ย! ข้าอายุปูนนี้ ในที่สุดก็อุตส่าห์ตั้งท้องได้!” ทำไมเป็นหวังเฟิ่งอีกแล้ว!
หลี่เยว่หานขมวดคิ้วและมองเข้าไปข้างใน ก่อนจะเห็นมู่ชวนยืนอยู่ที่ประตูบ้านด้วยใบหน้าเคร่งขรึม และ
