บทที่ 146 เหตุผลแท้จริงที่ตระกูลหลี่มายังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น
เพื่อให้ดูเหมือนว่าเธอมาที่นี่และเพลิดเพลินกับความสุข หลี่เยว่หานจึงตอบรับคำเชิญของตระกูลหลิ่ว และทานอาหารกลางวันในจวนหลิ่ว โดยนั่งลงข้าง ๆ หลี่หรงหรง
ตระกูลหลิ่วไม่รู้ว่าความคับข้องใจระหว่างหลี่เยว่หานและหลี่หรงหรงนั้นลึกซึ้งเพียงใด เพราะหญิงสาวเกลียดความสัมพันธ์ระหว่างหลี่หรงหรงและหลิ่วจื้อหย่วนในตอนแรก ดังนั้นพวกเขาจึงดูถูกหลี่หรงหรงเสมอ
ทว่าตอนนี้เรื่องนี้จบลงแล้ว ทั้งหลี่เยว่หานก็มีครอบครัวและสามีของนางเอง จึงเป็นเรื่องปกติที่พี่สาวน้องสาวจะปล่อยวางความคับข้องใจ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก
“มาเถอะ หรงเอ๋อร์ กินปลาให้มากขึ้น” หลี่เยว่หานยิ้มและคีบอาหารให้หลี่หรงหรง “ถ้าสตรีมีครรภ์กินปลามากขึ้น ลูกของพวกเขาจะฉลาดมาก หลังจากนี้ข้าจะทำน้ำแกงปลาให้แม่ของเรา เชื่อได้เลยว่านางจะต้องให้กำเนิดน้องชายที่ขาวและอวบอ้วนให้บ้านหลี่ของเรา!”
ขณะที่พูดแบบนั้น หลี่เยว่หานก็มองไปทางหลี่หรงหรงอย่างมีความหมาย
พฤติกรรมของหลี่เยว่หานตกอยู่ในสายตาของตระกูลหลิ่ว พวกเขาคิดเพียงว่าหญิงสาวนั้นมีเหตุผลและมีมารยาทดี ไม่สนเรื่องเก่าก่อน พี่สาวนำอาหารมาให้น้องสาวพร้อมพูดคำที่เป็นมงคล ทว่าหลี่หรงหรงไม่รับคำ จึงดูเหมือนว่านางเพิกเฉยต่ออีกฝ่ายเล็กน้อย
“หรงเอ๋อร์ ขอบคุณพี่สาวของเจ้าสิ!” หลิ่วจื้อหยวนขมวดคิ้วและพูดว่า “พี่สาวของเจ้ามา
