ไกลเพื่อพบเจ้า แต่เจ้าดีนัก พอตั้งครรภ์ก็วางตัวสูงส่ง เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าจะบอกพี่สาวของเจ้าว่าตระกูลหลิ่วของเราปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดี?”
“ไม่ จื้อหย่วน ข้า…” หลี่หรงหรงต้องการอธิบายอย่างรีบร้อน แต่หลิ่วจื้อหย่วนหันกลับไปใช้ตะเกียบคีบชิ้นปลาให้หวังเหอฮวา
“มาเถอะ เหอฮวา บำรุงร่างกายให้มากขึ้น แล้วพยายามตั้งครรภ์ให้เร็วขึ้น!” หลิ่วจื้อหย่วนพูดกับหวังเหอฮวาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนมาก เมื่อเทียบท่าทีของเขาที่มีต่อหลี่หรงหรงแล้ว ช่างแตกต่างกันยิ่งนัก
แม้หลี่เยว่หานจะไม่รู้ว่าหวังเหอฮวาใช้วิธีใดเพื่อทำให้หลิ่วจื้อหย่วนเชื่อฟังนาง แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางเธอจากการดูเรื่องตลกของหลี่หรงหรง
หลังอาหารนายท่านปู่หลิ่วและหลิ่วเทียนเสียงกังวลเกี่ยวกับหลี่เยว่หานมาก ทางหญิงสาวเองก็ทั้งรุกทั้งถอย ดูสุภาพและเชื่อฟังยิ่ง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ทั้งหวังเหอฮวาและหลี่หรงหรงนั้นด้อยกว่ามาก
พวกเขาอดคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนั้นหลี่เยว่หานไม่มาถอนหมั้น ก็ไม่ใช่ว่านางไม่คู่ควรกับฐานะหลิ่วฟูเหรินน้อย แม้หลิ่วจื้อหย่วนจะมีอนุถึงสองคนแล้ว แต่ถ้าเขารับอนุแล้วไม่มีภรรยาหลัก ก็จะทำให้คนกังวลว่าหากลูกสาวของพวกเขาแต่งเข้าไปจะต้องเผชิญกับสิ่งต่าง ๆ เช่น ลุ่มหลงอนุจนทำร้ายภรรยาหรือไม่
หลังอาหารหลี่เยว่หานชวนหลี่หรงหรงไปเดินเล่น ฝ่ายท่านปู่หลิ่วง่วงนอนหลังจากกินอิ่มจึงกลับไปก่อนเวลา หลิ่วเทียนเสียงและภรรยาของเขาไม่พูดอะไร ส่วนหลิ
