่วจื้อหย่วนก็ยิ่งยุ่งกับการออกไปเที่ยวกับหวังเหอฮวา โดยไม่สนอะไรทั้งนั้น ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงมาถึงห้องของหลี่หรงหรงได้อย่างราบรื่น
“พี่สาว ข้ารู้ดีว่าเจ้าเกลียดข้า” ทันทีที่เธอเข้ามา หลี่หรงหรงก็ปิดประตูและคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่เยว่หาน “แต่เรื่องนี้เป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าช่วยอย่าเปิดเผยหรือพูดถึงมันอีกได้หรือไม่!”
หลังจากได้ยิน หลี่เยว่หานก็เริ่มสนใจ “เจ้าบอกข้าว่าไม่ให้พูดถึงเรื่องอะไรนะ?”
หลี่หรงหรงตกตะลึง “เจ้าไม่ได้บอกว่าแม่และข้าท้อง…”
“อ้อ เจ้าพูดถึงเรื่องนี้เอง” หลี่เยว่หานนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนเหลือบมองหลี่หรงหรงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น “ตอนแรกข้าแค่สงสัย แต่ท่าทีของเจ้าทำให้ข้าแน่ใจว่าหวังเฟิ่งไม่ได้ตั้งครรภ์สินะ?”
“พี่สาว ข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถซ่อนอะไรจากเจ้าได้…” หลี่หรงหรงลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง และนั่งถัดจากหลี่เยว่หาน “ท่านแม่เองก็จนใจเช่นกัน เจ้ารู้เช่นกันว่าตอนนี้นางแตกหักกับท่านป้าของข้า เมื่อท่านป้าไม่รับรองครอบครัวเราให้ หมู่บ้านไป๋อวิ๋นก็จะไม่รับครอบครัวของเราไว้อย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นก็กลับไปที่หมู่บ้านเฮยถู่สิ” แม้ว่าหลี่เยว่หานไม่เต็มใจที่จะได้ยินคำว่า ‘ครอบครัวของเรา’ ของหลี่หรงหรง แต่เธอก็ยังทนฟังโดยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติที่นี่
“กลับไปไม่ได้” หลี่หรงหรงก้มหน้าลง “หมู่บ้านเฮยถู่…จะไม่ปล่อยให้พ่อแม่ของเรากลับไป”
“ทำไมกัน?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้น หลังจากที่ครอบครัว
