งงานกับเมิ่งหลางมานานกว่าครึ่งปีแล้ว แต่ท้องของข้าก็ยังไม่มีท่าทีใด ๆ เลย ข้าจึงอยากมารับความสุขของน้องสาวด้วย”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ท่านปู่หลิ่วก็อดมองไปที่หลี่เยว่หานไม่ได้ “เจ้ากังวลเรื่องมีลูกงั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้รีบร้อนเจ้าค่ะ เพราะมีเด็กสองคนในครอบครัวของเมิ่งหลางแล้ว” แน่นอนว่าหลี่เยว่หานจะไม่บอกว่าเธอรีบร้อน “ข้าก็แค่คิดว่าถ้าเลี้ยงลูกของคนอื่นได้ ทำไมไม่มีของตัวเองให้เร็วสักหน่อย? แต่ตัวข้านั้นไม่มีสัญญาณใดมากว่าครึ่งปีแล้ว ข้าจึงกังวลอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องไร้สาระ หลี่เยว่หานก็เป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดเช่นกัน
แม้ว่าเธอจะไม่ถูกกับหลี่หรงหรง แต่ก็เป็นความจริงที่เถียงไม่ได้ว่าอีกฝ่ายตั้งครรภ์ได้ไม่นานหลังจากที่นางถูกพาเข้าไปในบ้านหลิ่ว และมันก็สมเหตุสมผลที่เธออยากจะได้รับความสุขด้วย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ท่านปู่หลิ่วก็ส่งคนไปเรียกหลิ่วเทียนเสียง หลิ่วฟูเหรินและหลิ่วจื้อหย่วนมาที่ห้องโถงใหญ่
หลิ่วจื้อหย่วนกำลังพักผ่อนอยู่ในศาลาอันอบอุ่นของหวังเหอฮวา เมื่อเขาถูกเรียกไปที่ห้องโถงใหญ่อย่างกะทันหัน เขาก็อดที่จะไม่มีความสุขเล็กน้อยไม่ได้
ตอนนี้หวังเหอฮวาเป็นคนโปรดของหลิ่วจื้อหย่วน นางปัดเป่าความทุกข์ในใจของชายหนุ่มด้วยการทำตัวออดอ้อน เมื่อพวกเขาสองคนปรากฏตัวต่อหน้าหลี่เยว่หาน พวกเขาจึงตัวติดกันเหมือนแป้งข้าวเหนียว ทั้งพวกเขาก็ยังไม่อายแม้แต่น้อย
“ข้าไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าต
