ลิวชิง ท่านจึงไม่บอกกล่าวอะไรเลย?” หลี่เยว่หานมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยท่าทางสงบ “ท่านรู้ไหมว่าข้ากังวลทั้งวันทั้งคืน! ข้ายังไปถามข่าวจากท่านปู่ซุน เขาบอกว่าท่านเป็นแบบนี้ทุกปี ส่วนท่านไปทำอะไรทุกปี ข้าไม่กล้าถามด้วยซ้ำ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ “ข้าขอโทษ ตอนแรกข้าวางแผนที่จะซื้อของบางอย่างในอำเภอหย่งหนิงแล้วกลับมา แต่มันเย็นแล้ว ในอำเภอหย่งหนิงจึงไม่มีอะไรให้ซื้อ ดังนั้นข้าจึงกัดฟันและไปที่เมืองหลิวชิง เมื่อคืนนี้ข้าคิดว่าจะกลับมาได้ แต่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดความล่าช้า”
“ท่านคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงหลังจากที่ท่านซื้อของบางอย่างกลับมางั้นหรือ?” หลี่เยว่หานกัดฟัน “เมิ่งฉีฮ่วน เมื่อไหร่ท่านจะเลิกทำสิ่งต่าง ๆ อย่างประมาทเสียที! ท่านไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ท่านต้องดูแลมู่ชวนและหลิงซี ก่อนจะไป มันยากนักรึที่จะฝากคำพูดไว้?”
“ข้าขอโทษ” เมิ่งฉีฮ่วนไม่คิดว่าหลี่เยว่หานจะโกรธขนาดนี้ เขากุมมือนางพลางขอโทษจากก้นบึ้งของหัวใจ “ข้าสัญญาว่าจะไม่มีครั้งต่อไป”
“ลืมไปเถอะ คำพูดบุรุษเชื่อไม่ได้แม้แต่คำเดียว!” หลี่เยว่หานสะบัดมือของเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนนั่งลงที่หน้าเตาด้วยความโกรธพลางสุมไฟข้างใน “ยังมีอาหารอยู่ในหม้อ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ผงะเล็กน้อย แล้วหัวเราะ “ได้! ข้าก็หิวเหมือนกัน!”
[1] สี่สมบัติในห้องหนังสือ ได้แก่ พู่กัน กระดาษ หมึก และจานฝนหมึก
