งถูกอุ่นอยู่ในหม้อ ทว่าเด็กทั้งสองดูง่วงนอนอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงทำได้เพียงแค่ส่งเด็ก ๆ กลับไปที่ห้อง ส่วนเธอนั่งรออยู่ที่โต๊ะในครัว
การรอคอยนี้กินเวลาทั้งคืน
จนกระทั่งบ่ายวันรุ่งขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมาพร้อมพายุหิมะ
“อาเมิ่ง!” เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนเข้ามาในบ้าน มู่ชวนรีบเปิดประตูครัวพุ่งออกไป “อาหญิงรอท่านมาทั้งคืน จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่ยอมไปพักผ่อนเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ถือของที่เขานำกลับมาเข้าไปในครัว และเริ่มแบ่งของอย่างมีความสุข
“ข้าไปเมืองหลิวชิงมา คิดว่าใกล้จะถึงวันตรุษจีนแล้ว เลยต้องซื้อของขวัญปีใหม่ เยว่หาน นี่คือเสื้อผ้าที่ข้าซื้อให้เจ้า พวกนี้ของหลิงซี และทางนี้ของมู่ชวน ”
ขณะที่พูด เมิ่งฉีฮ่วนก็หยิบออกมาให้ทีละคน
นอกจากเสื้อผ้าแล้วเขายังซื้อผ้าโพกศีรษะให้หลี่เยว่หาน น้ำตาลก้อนสำหรับหลิงซี และสี่สมบัติในห้องหนังสือ*[1]สำหรับมู่ชวน นอกจากนี้เขายังนำข้าวขัดสีสิบชนิดและแป้งสาลีสิบชนิดกลับมาด้วย
เมิ่งฉีฮ่วนคิดว่าหลี่เยว่หานจะมีความสุขมาก แต่เขาไม่ได้คาดว่านางจะเฝ้าดูตนทำทุกอย่างโดยไม่พูดจา
“เยว่หาน มีอะไรหรือ?” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นอ่อนโยน แต่มู่ชวนที่สังเกตคำพูดและการแสดงออกได้ดีนั้นพาน้องสาวของเขาวิ่งหนีไปก่อนแล้ว
อาหญิงเป็นห่วงท่านอาทั้งวันทั้งคืน การที่เขาซื้อเสื้อผ้ากับเครื่องประดับมาให้นั้นเทียบไม่ได้เลย…
“เหตุใดตอนท่านจะไปเมืองห
