่าท่านเก้ามาหอเซียนเมามายของข้าแล้ว!” เวินเทียนเหล่ยโกรธ “ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังต้องแสร้งทำเป็นท่านเก้า! ข้า… ข้าเกลียดท่านจริง ๆ!”
“เจ้าเกลียดข้ามานานไม่ใช่แค่วันสองวันเสียหน่อย” เมิ่งฉีฮ่วนไม่สนใจ “ส่งคนไปจับตาดูตระกูลหลิ่วด้วย”
“เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลหลิ่วอีกแล้ว!” เวินเทียนเหล่ยรู้สึกว่าเขาหยุดกังวลไม่ได้เลย
“น้องสาวต่างมารดาของเยว่หานกำลังตั้งครรภ์ แม้ว่าเยว่หานจะไม่ได้พูดอะไร แต่ข้าบอกได้เลยว่านางเป็นห่วงเรื่องนี้”
“ได้ ข้าจะช่วยท่านดูแลน้องสะใภ้”
“ไม่ใช่ช่วยข้าดูแล” เมิ่งฉีฮ่วนลืมตามองไปที่เวินเทียนเหล่ย และยิ้มเล็กน้อย “เจ้าแค่คิดวิธีที่จะทำให้หลี่หรงหรงฟื้นกลับมาไม่ได้ก็พอแล้ว”
หลังจากได้ยิน เวินเทียนเหล่ยก็ผงะ “ท่านไม่ได้ขอให้ข้าช่วยน้องสะใภ้ของท่านหรือ?”
“เจ้าไม่ชัดเจนเกี่ยวกับความคับข้องใจระหว่างเยว่หานกับหลี่หรงหรงอีกรึ?” หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หลับตาลงอีกครั้ง
“ได้ ข้ารู้ว่าข้ามันเป็นแค่เด็กรับใช้ของท่าน” ต่อหน้าเมิ่งฉีฮ่วน เวินเทียนเหล่ยได้แต่ยอมจำนน
หมู่บ้านไป๋อวิ๋น
มืดแล้ว แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังไม่กลับมา หลี่เยว่หานเป็นกังวลจริง ๆ ท่านปู่ซุนกล่าวว่ามันเป็นเช่นนี้ทุกปี แต่หญิงสาวก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่
“ท่านอาหญิง วันนี้ท่านอาอาจจะไม่กลับมา ท่านอย่ารอเขาเลย” เมื่อค่ำคืนค่อย ๆ มืดลง หลิงซีและมู่ชวนยืนกรานที่จะอยู่รอกับหลี่เยว่หานในครัว อาหารที่เหลือสำหรับชายหนุ่มนั้นยั
