รับบาดเจ็บสาหัสและล้มป่วย หลังจากค้นหาหลายครั้งก็ไม่พบอะไร ดังนั้น เจ้าจึงส่งข้อความเหล่านี้ให้กับคนเหล่านั้น”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจทำ ใครจะรู้ว่าท่านคือท่านเก้า…” เวินเทียนเหล่ยก้มหน้าลงด้วยความหงุดหงิด “ถ้าท่านบอกข้าก่อนหน้านี้ ข้าจะไม่ทำอย่างนั้นแน่นอน”
“ตระกูลเมิ่งในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นกำลังตกเป็นเป้าหมาย และท่านเก้าเองก็ตกเป็นเป้าหมายเช่นกัน ตอนนี้ข้าต้องละทิ้งตัวตนของข้าเพื่อแลกกับความปลอดภัยของพวกเขา ดังนั้นข้าจะรบกวนเจ้าให้ยอมรับตัวตนของท่านเก้าด้วย” เมิ่งฉีฮ่วนพูดจบก็วางถ้วยในมือลง เขามองไปที่เวินเทียนเหล่ยด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปาก
“ข้าจะทำได้อย่างไร” เวินเทียนเหล่ยถอนหายใจ “ข้าขายข่าวเกี่ยวกับท่านเก้า ดังนั้นเป็นไปได้รึว่าข้าจะขายข้อมูลของตัวเอง?”
“ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่เคยทำมาก่อน” เมิ่งฉีฮ่วนเปิดโปงเวินเทียนเหล่ยอย่างไร้ความปรานี “อย่างเช่นตอนที่เจ้าร่วมมือกับหม่าเอ้อร์ซือ ถึงหลี่เยว่หานไม่เข้าไปยุ่ง เจ้าก็จะขึ้นราคาของเจ้าเองอยู่แล้ว”
เวินเทียนเหล่ยไม่คาดว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะสังเกตเห็นการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย “ท่านมองทะลุหมดแล้ว เหตุใดจึงไม่บอกหลี่เยว่หานเล่า?”
“ข้าไม่ต้องการลากนางมาเกี่ยวข้อง” เมิ่งฉีฮ่วนพูดพลางหมุนถ้วยชาขนาดเล็กด้วยมือของเขา “นางไร้เดียงสา นางแค่ต้องการใช้ชีวิตในโลกนี้อย่างสงบสุข”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ เวินเทียนเหล่ยก็อดที่จะกล
