ามหาภรรยาของข้าและขอให้นางทำงานให้เจ้า แต่จริง ๆ แล้วเจ้าต้องการทดสอบว่านางรู้เกี่ยวกับเรื่องที่อวี๋ปิงซูหายตัวไปหรือไม่”
“หลังจากพูดคุยกันได้ระยะหนึ่ง เจ้าก็พบว่าความทรงจำของหลี่เยว่หานเกี่ยวกับมารดาผู้ให้กำเนิดนั้นคลุมเครือมาก ดังนั้นเจ้าจึงคิดกลอุบายและหาทางเปิดเผยกับพี่น้องหวังหัวว่าหวังเหอฮวาถูกบ้านหลี่ส่งตัวไปเป็นอนุตระกูลหลิ่ว ตัวบัดซบอย่างเจ้าคิดว่าพวกเขาจะไปเอาเรื่องหลี่ต้าเฉิง”
“ข้าเข้าใจประเด็นนี้ อย่างไรหากเด็กคนไหนมีปัญหา พวกเขาจะไปหาผู้อาวุโสโดยตรง แต่เจ้าไม่คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เยว่หานและหลี่ต้าเฉิงนั้นจะตึงเครียดมาก ดังนั้นพี่น้องบ้านหวังทั้งสามคนจึงมาหาหลี่เยว่หานโดยตรง และทำให้นางได้รับบาดเจ็บ”
“หยุด หยุด…” เวินเทียนเหล่ยรีบบอกให้หยุด “ก็ได้ ข้ายอมรับว่าข้าทำผิด แต่ท่านไม่ได้ฆ่าพวกเขาทั้งสามคนแล้วรึ? นับว่าเราไม่ติดค้างแล้วใช่หรือไม่ ข้าเองก็ช่วยให้ภรรยาของท่านให้ได้รับเงินมากมาย!”
หลังจากได้ยินคำพูดนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็เหลือบมองเวินเทียนเหล่ย ฝั่งชายหนุ่มเองก็รีบทำตัวเหมือนนกกระทาทันที “ต่อมาข้าลงมือและฆ่าพวกเขาทั้งสามในฐานะท่านเก้า แต่เจ้าไม่รู้ว่าท่านเก้าคือข้า ดังนั้นหลังเจ้ารู้สถานการณ์จึงเริ่มสืบหาท่านเก้า”
“บางทีเจ้าอาจจะพบเงื่อนงำบางอย่าง ดังนั้นคนของเจ้าจึงเริ่มค้นหาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น เจ้าคิดว่าเจ้าน่าจะได้เบาะแสมากกว่านี้ แต่ไม่คาดว่าหลี่เยว่หานจะได้
