แต่งงานกับพ่อของเจ้า ก็เพราะเขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ที่จูงมือเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เพียงลำพัง พ่อเจ้าไม่ใช่ขนมหวานที่คนหมายตา!”
“พ่อของข้าไม่ใช่ขนมหวาน แต่สินสอดทองหมั้นที่แม่ของข้าทิ้งไว้หลังจากที่นางเสียชีวิตต่างหากคือขนมหวาน!” หลี่เยว่หานพูดเสียงดัง “เจ้ากลืนสินสอดทั้งหมดที่แม่ของข้าทิ้งไว้ในตอนนั้น!”
“เจ้าคนพาล! เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเจ้าโตมากับการดื่มน้ำค้าง*[1]!” หวังเฟิ่งเริ่มหมดความอดทนและถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อดึงหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานคิดว่าตอนนี้อีกฝ่ายเป็นหญิงตั้งครรภ์ หากเธอโดนตัวอีกฝ่าย อาจจะมีปัญหาตามมามากมาย ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบหลบไปด้านข้าง แต่ก็ชนเข้ากับหลี่ต้าเฉิงที่มาหลังจากได้ยินข่าว
“หลี่เยว่หาน! แม่ของเจ้าท้องอยู่! เจ้าเข้าใจอะไรบ้างหรือไม่! หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว!” ในใจหลี่ต้าเฉิงต้องการลูกชายอยู่เสมอ แต่ภรรยาทั้งสองของเขาล้วนให้ลูกสาว ไม่มีลูกชายเลย
แต่ใครจะรู้ว่าหวังเฟิ่งยังสามารถตั้งครรภ์ได้ในวัยสามสิบ หลี่ต้าเฉิงรู้สึกว่าลูกของหวังเฟิ่งจะต้องเป็นลูกชาย ดังนั้น แม้ว่ามันจะเป็นวันที่หิมะตก เขาจึงพยายามหาเงินให้หวังเฟิ่ง ๆ ได้กินและแต่งตัวดี ๆ
เมื่อได้ยินว่าหลี่เยว่หานและหวังเฟิ่งกำลังทะเลาะกันอีกครั้ง หลี่ต้าเฉิงซึ่งกำลังเก็บอุจจาระจากห้องน้ำส่วนรวมก็รีบหยุดงานและกลับมา หลังเห็นฉากนี้เขาก็โกรธมาก ดังนั้นจึงผลักหลี่เยว่หานอย่างแรง
“ข้ากำลังจะเดินผ่านไป แต่นางก็มาแย่งเ
