บทที่ 140 ปกป้องความสงบ
ไอ้สารเลว แกเป็นใคร! กล้าดีอย่างไรมาทำพี่หู่!” เมื่อเห็นหลี่ต้าหู่ถูกเมิ่งฉีฮ่วนเตะจนกระเด็น ลูกน้องของเขาก็รีบพุ่งไปข้างหน้าเพื่อปกป้องพี่หู่ และไม่ลืมที่จะพูดจาขมขู่
“หลี่ต้าหู่ มองดูให้ดีว่าข้าเป็นใคร” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนเย็นยิ่งกว่าอากาศ แต่มันทำให้หลี่ต้าหู่ที่ส่งเสียงดังได้สติกลับมา
เมื่อมองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างใกล้ชิด เขาก็รีบคุกเข่าลงและร้องขอความเมตตาทันที “ท่านพี่เมิ่ง! ท่านพี่เมิ่ง! มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าจะออกไป ข้าจะออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลังจากพูดจบ หลี่ต้าหู่ก็หมอบลงกับพื้นและออกจากบ้านเมิ่งไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลูกน้องที่เขาพามาก็ไม่กล้าทำอะไร และติดตามหลี่ต้าหู่ออกจากบ้านเมิ่งไป
ในที่สุดหลี่เยว่หานก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอมองลงไปที่มู่ชวน และพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้าเดินผ่านแม่น้ำในหมู่บ้านระหว่างทางกลับจากสำนักศึกษา” มู่ชวนพูดพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากย่ามใส่ตำรา “แม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง และข้าเห็นตะพาบน้ำตัวแข็งอยู่ข้างแม่น้ำ อาเมิ่ง สุขภาพไม่ดี ข้าจึงเก็บมันมา และอยากจะนำมันกลับไปทำน้ำแกงให้อาเมิ่งเพื่อฟื้นฟูสุขภาพ ต่อมาก็ได้พบกับ หลี่ต้าหู่และคนอื่น ๆ”
ขณะที่พูด มู่ชวนก็หยิบก้อนน้ำแข็งออกมาจากย่ามใส่หนังสือของเขา
ถ้ามองใกล้ ๆ ก็พบว่าข้างในมีตะพาบน้ำจริง ๆ อีกทั้งตัวก็ยังไม่เล็กจนเกินไป
“หลี่ต้าหู่พยายามขโมยตะพาบของเจ้
