าเมิ่งพาข้ากับหลิงซีมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เขาเดินหายไป กับท่านปู่ซุนบ่อยมาก บางทีท่านปู่ซุนอาจจะรู้อะไรบางอย่างขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ตกตะลึง “ท่านปู่ซุน?”
ใช่สิ! ท่านปู่ซุนและเมิ่งฉีฮ่วนถือว่าสนิทชิดเชื้อกัน บางทีเขาอาจรู้อะไรบางอย่างจริง ๆ
เพียงแต่…
“มู่ชวน เจ้ารู้อะไรหรือไม่?” หลี่เยว่หานนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้ามู่ชวนแล้วถาม
หลังจากได้ยิน มู่ชวนก็หันศีรษะออกไปอย่างผิดธรรมชาติ “ข้าไม่สามารถบอกอาหญิงได้ขอรับ”
“เกี่ยวข้องกับสิ่งนั้นหรือไม่?” หลี่เยว่หานถามอย่างสงสัย
“ไม่ขอรับ” มู่ชวนส่ายหัว “อาหญิง อย่าถามข้าเลย ข้าบอกไม่ได้จริง ๆ”
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ไม่ต้องการทำให้มู่ชวนลำบากใจ ดังนั้นเธอจึงได้แต่ถอนหายใจและเริ่มทำอาหารเช้า
เธอทำโจ๊กข้าวโพดหวานแบบง่าย ๆ โปะด้วยเกี๊ยวทอดสองสามอัน แล้วอุ่นเนื้อสัตว์ในหม้อที่ตุ๋นไว้เมื่อวานนี้เป็นอาหารเช้า
หลังจากทานอาหารกันแล้ว หลี่เยว่หานก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบรรจุเกลือกลั่นที่เธอกลั่นจากการต้มซีอิ๊วลงไปครึ่งถุง หั่นเนื้อตุ๋นอีกเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมหนา ๆ แล้วเดินไปที่บ้านของท่านปู่ซุน
เนื่องจากมู่ชวนไม่ยอมพูดอะไร เธอจึงไปหาท่านปู่ซุนแทน ถึงตอนนั้นจะต้องได้รู้แน่!
เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างงุนงง
“อ้าว นี่ไม่ใช่ยัยหนูเยว่หานหรอกรึ!” หลังจากออกจากบ้านได้ไม่นาน หลี่เยว่หานก็พบกับคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุด หวังเฟิ่ง “นี่เป็นอาหารของ
