ยหนุ่มที่โดดเด่นสองสามคนเดินเข้ามา เมื่อผู้นำเห็นหลี่เยว่หาน เขาก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย “ข้าไม่คาดว่าเจ้าจะมีหญิงงามอยู่ในครอบครัวด้วย …น่าเสียดาย ก่อนที่จะมีเวลาเติบโต หญิงงามของบ้านเจ้าจะกลายเป็นผู้หญิงของข้า พี่หู่!”
หลี่เยว่หานไม่เคยเห็นคนที่น่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะมึนงงเล็กน้อย
“อาหญิง ไปตามอาเมิ่งมา!” มู่ชวนรีบลุกขึ้นจากพื้น มองคนเหล่านั้นอย่างระแวดระวังเหมือนลูกหมาป่า “ข้าบอกเจ้าแล้ว ไม่ว่าคนจะมากี่คน ข้าก็จะไม่เปลี่ยนคำพูด!”
หลังได้ยินอย่างนี้ แม้ว่าหลี่เยว่หานจะไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอก็สามารถรู้ได้ว่ามีคนจงใจจับผิด จึงตะโกนไปยังลานด้านในทันที “เมิ่งฉีฮ่วน! ท่านรีบออกมา!”
“ไม่มีประโยชน์ที่จะร้องเรียกให้คนช่วย!” ชายที่เดินนำพูดพลางก้าวไปหาหลี่เยว่หาน
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็โบกขวานอย่างดุเดือดและตะโกนทันที “อย่าเข้ามาที่นี่! มิฉะนั้นข้าจะไม่รับผิดชอบบาดแผลบนร่างกายเจ้า!”
“ท่านหู่ผู้นี้ชอบที่เจ้าดุร้าย” ขณะที่พูด ชายที่อ้างตัวว่าเป็นพี่หู่เดินไปหาหลี่เยว่หาน โดยไม่เกรงกลัว
ในขณะนี้เอง เมิ่งฉีฮ่วนก็โผล่มาเตะพี่หู่ ส่งให้เขาที่ลอยออกไป เมื่อเห็นเช่นนี้ มู่ชวนก็วิ่งไปที่ด้านข้างของเมิ่งฉีฮ่วนทันที
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเมื่อตกอยู่ในอันตราย ท่านอาของเขาจะต้องเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วยชีวิตอาหญิง
“หลี่ต้าหู่ เจ้ามาทำอะไรที่บ
