อกจากห้องไป
ทั้งคืนเงียบงัน
ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงจะมีฝนตกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อปราศจากฝนในฤดูใบไม้ร่วง หมู่บ้านไป๋อวิ๋นก็ค่อนข้างแห้งแล้งและอุณหภูมิก็ลดลง
ตั้งแต่หลี่เยว่หานคุยกับหวังเหอฮวาในวันนั้น อีกฝ่ายก็นั่งรถม้ากลับไปที่อำเภอในวันรุ่งขึ้น อาจเป็นเพราะหวังเฟิ่งกำลังตั้งครรภ์ทำให้ไม่ได้สร้างปัญหาให้กับหญิงสาวอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงสบายใจขึ้น
หลังจากคืนนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็มักกลับมาดึกตลอด และทุกครั้งที่กลับมาเขาจะต้องบาดเจ็บ
หลี่เยว่หานทำได้เพียงให้เด็กทั้งสองคนเข้านอนก่อน จากนั้นก็ไปที่ห้องของเมิ่งฉีฮ่วนเพื่อรักษาบาดแผลอีกฝ่าย
หิมะแรกตกลงมาแล้ว ก่อนแผลเก่าหายดี เมิ่งฉีฮ่วนจะมีบาดแผลใหม่เพิ่มขึ้นมาเสมอ ไม่ว่าสุขภาพของชายหนุ่มจะดีแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทนต่อความทรมานเช่นนี้ได้ และล้มป่วยลงในที่สุด
“อาหญิง ท่านอาจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หลิงซีนั่งอยู่ข้างเตียงของเมิ่งฉีฮ่วน พลางจ้องมองชายหนุ่มที่หลับไปแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“ตราบใดที่เขาดูแลตัวเองอย่างดี มันก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น” หลี่เยว่หานถอนหายใจ
ด้วยร่างกายเช่นนี้ของเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนหน้านี้เขาต้องไปเมืองหลิวชิงกับหลี่เยว่หานสองครั้ง และหลังจากมอบโถให้เวินเทียนเหล่ยแล้ว เขาก็พาเธอไปคุยธุรกิจกับอีกฝ่ายหลายครั้ง
โชคดีตอนที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้สนใจ หลี่เยว่หานได้ขอยาบำรุงจากเวินเทียนเหล่ย และเคี่ยวน้ำแกงให้
