หวังเหอฮวาวางเรื่องนี้ลง และหันกลับมาพูดเกี่ยวกับเรื่องอื่น
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจเงียบ ๆ “ข้าคิดว่ารูปลักษณ์ของเจ้าในตอนนี้น่าจะเหยียบย่ำหลี่หรงหรงจนตายได้ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้มากนักหรอก แต่ถ้าข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ตราบใดที่มีโอกาส ข้าจะไม่ปฏิเสธสิ่งดี ๆ ที่เจ้าพูดถึง”
บางทีสิ่งที่หลี่เยว่หานพูดเมื่อครู่อาจจะทำให้หวังเหอฮวามีสติมากขึ้น หลิ่วเทียนเสียงและภรรยาของเขาไม่ได้สนใจหลี่เยว่หานมากนัก แม้อีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็เพียงส่งคนมาส่งอาหารบำรุงที่เห็นได้ทั่วไปทุก ๆ สองถึงสามวันเท่านั้น
แท้จริงแล้วหลี่เยว่หานไม่ใช่บุคคลสำคัญในตระกูลหลิ่ว ดังนั้นความดุร้ายบนใบหน้าของหวังเหอฮวาจึงหายไปในที่สุด
“ถูกต้อง น้องสาวของเจ้าหลี่หรงหรง ไม่มีสถานะที่ดีนักในตระกูลหลิ่ว เพราะนางเคยอยู่กับหลิ่วจื้อหย่วนมาก่อนแต่งงาน ดังนั้น หลิ่วจื้อหย่วนจึงไม่สนใจนางอีกต่อไป” หวังเหอฮวาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องในตระกูลหลิ่วอย่างสบาย ๆ ทั้งนางยังเรียกชื่อหลิ่วจื้อหย่วนด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ก็เห้นได้ว่านางคงไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับหลิ่วจื้อหย่วน
“แต่หลี่หรงหรงกำลังตั้งครรภ์” หลังจากหวังเหอฮวาพูดจบ นางก็ถอนหายใจ “ข้ารู้มาว่าในครอบครัวที่ร่ำรวย มารดาที่มีบุตรมีค่ายิ่งนัก …ท้องของข้าไม่เกิดการเปลี่ยแปลง แต่หลี่หรงหรงกลับเกิดการเปลี่ยแปลงก่อน! แม้ข้าข่มเหงนางได้ จะมีประโยชน์อะไร? เมื
