็ถูกเจาะคอตายด้วยทรายเหล็กของท่านเก้าในศาลาเนรเทศ เจ้าไม่รู้เรื่องงั้นรึ?” การแสดงออกของกัวอี้น่าเกลียด เขาพูดคำเหล่านี้อย่างเชื่องช้ายิ่ง
“เรื่องนี้…” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยความลำบากใจ “พี่กัว พูดตามตรง หมู่บ้านของเรารู้ว่าพี่น้องสามคนของบ้านหวังได้ยั่วยุท่านเก้า และซ่อนตัวอยู่ราวครึ่งปี แต่พวกเขาถูกมารดาของตนเรียกกลับบ้าน เบาะแสจึงถูกเปิดโปง”
“เจ้าบอกว่า…พวกเขาที่เป็นเหมือนแมลงตัวเล็ก ๆ ทำให้ท่านเก้าขุ่นเคืองใจรึ?” กัวอี้หรี่ตามอง “ท่านเก้าถึงกับต้องฆ่าพวกเขาด้วยตัวเองงั้นหรือ?”
“นั่นเกินกว่าที่เราจะรู้ได้” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ราวกับว่าภัยคุกคามทั้งหมดจากกัวอี้ไม่ได้มีไว้สำหรับเขา
“เจ้าไม่รู้รึ?” ดวงตาของกัวอี้เบิกโพลง “เจ้าไม่รู้งั้นรึ?”
“เราไม่ได้อยู่ในพรรค เราจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร” ก่อนที่เมิ่งฉีฮ่วนจะได้พูด หลี่เยว่หานก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พี่กัว ถ้าท่านคิดว่าพี่น้องสามคนของบ้านหวังถูกขัดขวาง และสังหารโดยท่านเก้าเพราะพวกเราขอร้อง เช่นนั้นพวกเราจะยังอยู่ในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นได้อย่างไร? เราคงเข้าไปอาศัยในเมืองนานแล้ว”
“เจ้าพูดถูก เจ้าพูดถูก!” กัวอี้พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า และมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “ดูสะใภ้ของเจ้า นางมีระเบียบและมีเหตุผล เจ้าสามารถบอกได้ว่านางไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กที่แสนธรรมดาในแวบแรก ข้าประทับใจมาก!”
“การได้รับความชื่นชมจากท่านกัวคือความยินดีของเ
