ม่อ้อมค้อมไปมาเช่นเมื่อวาน โดยเริ่มจากการแสดงความโปรดปรานที่นางได้รับมาก่อน แล้วจึงพูดถึงจุดประสงค์
หลี่เยว่หานรู้ว่าวันนี้อาจไม่ง่ายนักที่จะรับมือ ดังนั้นเธอจึงขอให้สะใภ้หลิวพาหลิงซีออกไปเล่น ส่งโจวต้าเป่าออกไป และขอให้หวังเหอฮวามาพูดในห้องโถงใหญ่
“ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดสิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อวานนี้” ท่าทีของหวังเหอฮวาในวันนี้ดูหยิ่งยโสกว่าเมื่อวานเล็กน้อย ราวกับว่านางกำลังให้โอกาสหลี่เยว่หานด้วยใบหน้าที่เหนือกว่า
“อย่างที่ข้าพูด ข้าไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตระกูลหลิ่ว ดังนั้นข้าจึงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้” หลี่เยว่หานยังคงใช้คำพูดเดิมเหมือนเมื่อวาน
ความอดทนของหวังเหอฮวาหมดลงในที่สุด “เมื่อวานนี้พี่กัวต้องมาหาเจ้าแล้ว เจ้าแน่ใจหรือว่าจะดื้อดึงกับข้าอีก!?”
“ข้าไม่เข้าใจความหมายเจ้า” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “พี่กัวมากินข้าวที่บ้านเมื่อวานนี้ แต่มันเกี่ยวอะไรกับเจ้าหรือ?”
“หลี่เยว่หาน!” หวังเหอฮวาลดเสียงลง นางกัดฟันกล่าว “เจ้าฆ่าพี่ชายทั้งสามของข้า เจ้าไม่คิดชดใช้ด้วยซ้ำ!”
“…” หลี่เยว่หานมองไปที่หวังเหอฮวาอย่างสงบด้วยสีหน้าราบเรียบ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ตระกูลหลิ่วจะไปหาท่านเก้าได้อย่างไร! พวกพี่ชายของข้าจะตายได้อย่างไร!” หวังเหอฮวาแสดงสีหน้าโกรธจัด “ข้าแค่อยากให้เจ้าชดใช้ความผิดที่ฆ่าพี่น้องทั้งสามของข้า! ตราบใดที่ข้าได้ควบคุมตระกูลหลิ่วไว้ในมือ ความคับข้องใจ
