้ว ทั้งพี่น้องทั้งสามของบ้านหวังยังมาตายอีก พวกเขาคงอยากให้พวกเราโชคร้ายล่ะมั้ง”
“เพราะข้าเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลหลิ่ว?” หลี่เยว่หานถามอย่างไม่แน่ใจ “แต่ความสัมพันธ์ของข้ากับตระกูลหลิ่วมีแค่เพียงผิวเผินเท่านั้น!”
“ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตระกูลหลิ่วได้ส่งสิ่งของมาที่บ้านของเราเป็นครั้งคราว มันอาจไม่ใช่ความสัมพันธ์ผิวเผินในสายตาของคนนอก หวังเหอฮวามาพบเจ้า นั่นหมายความว่าหลี่หรงหรงใช้การไม่ได้จริง ๆ” เมิ่งฉีฮ่วนเย้ยหยัน “เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป ข้ามีวิธีแก้ไขแล้ว”
“เจ้าคงไม่ไปเผชิญหน้ากับกัวอี้แบบตัวต่อตัวใช่หรือไม่?” หลี่เยว่หานถามอย่างกังวล
“ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น” เมิ่งฉีฮ่วนพูด พลางช่วยหลี่เยว่หานทำความสะอาดครัว และก้าวออกไปในความมืด
หลี่เยว่หานยืนอยู่ที่ประตูบ้านมองไปที่ด้านหลังของเมิ่งฉีฮ่วน เงาจาง ๆ ทอดผ่านลงหัวใจของเธอ
ครั้งสุดท้ายที่คุยเรื่องนี้กัน เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวว่ากัวอี้เป็นหน่วยสอดแนมของทางการ ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเขาจะสืบพบอะไรจากบ้านเมิ่งหรือไม่ ไม่รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนคิดจะทำอย่างไร หลี่เยว่หานรอเขากลับมาตลอดทั้งคืน แต่โชคไม่ดีที่จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นอีกฝ่ายก็ยังไม่กลับมา
วันรุ่งขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนยังคงไม่กลับมา ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถไปที่อำเภอได้
ด้านครอบครัวเมิ่ง มู่ชวนเพิ่งไปสำนักศึกษาและหวังเหอฮวาก็กลับมาอีกครั้ง
“เยว่หาน มาคุยกันเถอะ” ในวันนี้หวังเหอฮวาตรงไปตรงมามากขึ้น ไ
