วงเกินผู้ทรงอิทธิพลมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงถูกฆ่าตายขณะถูกเนรเทศออกไป
“ข้านึกถึงใครอื่นไม่ได้นอกจากเจ้า” หวังเหอฮวายิ้มขมขื่น “ข้าละอายใจที่จะพูดว่า เมื่อก่อนข้าคิดว่าข้าสามารถเปรียบเทียบกับเจ้าได้ แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าไม่สามารถเทียบกับเจ้าได้เลย”
“เจ้าจะมาสวมหมวกสูง*[1]ให้ข้าเพราะคิดถึงคนอื่นไม่ได้ ใช่หรือไม่?” หลี่เยว่หานมองไปที่หวังเหอฮวา และเห็นว่าวันนี้พฤติกรรมของนางค่อนข้างเคร่งขรึมมาก ดูไม่คล้ายว่าจะเสแสร้ง
“ไม่ว่ายังไง พี่ชายทั้งสามคนของข้าก็ลงมือกับเจ้าก่อน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เจ้าจะเก็บความแค้นเอาไว้” ไม่ว่าหลี่เยว่หานจะพูดอะไร หวังเหอฮวาก็ยืนยันว่าอีกฝ่ายขอให้ท่านเก้าลงมือ “ก่อนนี้เจ้าบาดเจ็บหนักจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อ ข้าจึงไม่กล้ารบกวน วันนี้ข้าดีใจที่ได้ยินว่าเจ้าดีขึ้นแล้ว”
เมื่อเห็นท่าทีของหวังเหอฮวา หลี่เยว่หานรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าอีกฝ่ายผิดปกติ “เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่?”
“ข้ามาที่นี่เพื่อขอโทษ” หวังเหอฮวากล่าว “ข้าขอโทษจริง ๆ”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็พยักหน้า “ข้ารับคำขอโทษของเจ้า เจ้าไปได้แล้ว”
ในตอนนั้นเองหลี่เยว่หานก็เปิดปากขับไล่แขก หวังเหอฮวาตะลึงไปชั่วขณะ “เจ้า!?… เจ้าไม่อยากรู้เกี่ยวกับชีวิตของหลี่หรงหรงในจวนหลิ่วหรือ?”
“ข้าไม่อยากรู้” หลี่เยว่หานกล่าวพลางกลอกตา ก่อนจะมองไปที่หวังเหอฮวาด้วยความสนใจ “ถ้าเจ้าคิดว่ามันน่าสนใจ เจ้าก็สามารถพูดคุ
