บสาวเท้าเดินผ่าน และจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
“นางมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?” เมิ่งฉีฮ่วนถามหลี่เยว่หานอย่างสงสัย
“นางตระหนักถึงความสุขของการเป็นตระกูลใหญ่ นางจึงอยากเป็นฮูหยินของตระกูล” หลี่เยว่หานเปิดตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของเมิ่งฉีฮ่วน ร่องรอยเย้ยหยันปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ “ก่อนหน้าตีโพยตีพายอยากจะแต่งให้ท่าน ทว่ายามนี้กลับริอ่านอยากจะบินขึ้นไปบนยอดไม้ กลายเป็นหงส์*[2]”
“เจ้ารับปากนางหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามอีกครั้ง
“ข้าจะไปสัญญาอะไรได้? ความสัมพันธ์ของข้ากับตระกูลหลิ่วไม่ได้ดีนัก” หลี่เยว่หานยืดตัว “พวกเขาแค่คิดถึงน้ำใจที่ช่วยชีวิตในตอนนั้นและเห็นว่าข้ามีเหตุผลทั้งยังสมัครใจยกเลิกงานแต่ง จึงชดเชยโดยการรับข้าเป็นลูกสาวบุญธรรม มันยากที่ข้าจะคิดว่าตนเองเป็นคนของจวนหลิ่ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มและบีบใบหน้าของหลี่เยว่หาน “ตระกูลหลิ่วให้ความสำคัญกับเจ้ามาก” มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่ส่งคนมาที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เพื่อนำอาหารบำรุงต่าง ๆ มาให้หญิงสาวเป็นเวลาครึ่งเดือน
“ว่าแต่ใครคือท่านเก้า?” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนทันที
“ข้าไม่รู้” เมิ่งฉีฮ่วนเทน้ำใส่แก้วให้หลี่เยว่หาน และพูดด้วยน้ำเสียงยิ้ม ๆ “หวังเหอฮวาได้คุยกับเจ้าเกี่ยวกับบุคคลนี้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ชำเลืองมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยแววตาซับซ้อน “นางบอกว่าข้าขอให้ท่านเก้าฆ่าพี่ชายทั้งสามของนาง และนางก็บอกว่านางไม่ได้ต
