หานก็ยิ้มจาง ๆ
ตั้งแต่ได้เรียนรู้ความลับของสมบัติแคว้นหลิงฉวนในวันนั้น หัวใจของหลี่เยว่หานก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ อย่างดีที่สุดหลี่หรงหรงและหวังเหอฮวาก็เป็นเพียงสองสิ่งกีดขวางเล็ก ๆ ตอนที่เธอที่มายังโลกนี้ และพวกเขาไม่สามารถหยุดเธอจากการมีชีวิตที่ดีในโลกนี้ได้
ตอนนี้หลี่หรงหรงแต่งงานกับหลิ่วจื้อหย่วนตามที่นางต้องการแล้ว หวังเหอฮวาก็ถือได้ว่าแต่งงานเข้าตระกูลหลิ่วเช่นกัน และคนอย่างหวังเฟิ่งก็ยังมีหัวคิด เพื่อสุขภาพของตน อีกฝ่ายจึงไม่ค่อยมาสร้างปัญหาให้กับเธอ ดังนั้นชีวิตช่วงนี้จึงสงบขึ้นมาก
“นี่ น้องสาวเยว่หาน เจ้าไม่ได้ถามถึงความเป็นอยู่น้องสาวคนเล็กของเจ้าว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างเลยรึ?” สะใภ้บ้านหลิวซุบซิบถาม
“พี่สะใภ้หลิว เจ้าคงเห็นแล้วว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาข้าอยู่ที่นี่อย่างไร ข้าจะไปรู้ข่าวได้จากที่ไหน?” หลี่เยว่หานพูดยิ้ม ๆ คว้าถั่วหนึ่งกำมือแล้วโยนใส่ตระกร้าสะใภ้หลิว “คืนนี้ทำหมูผัดถั่วกัน เดี๋ยวข้าทำเอง”
ทันทีที่นางได้ยินว่าหลี่เยว่หานกำลังจะทำอาหาร ดวงตาของสะใภ้บ้านหลิวก็สว่างขึ้น “ได้ ๆ! ข้าจะไปเอาข้าวที่บ้านมา ข้าอยากกินอาหารฝีมือของเจ้าจนแทบรอไม่ไหวแล้ว!”
“ก๊อก ก๊อก—” ขณะที่สะใภ้บ้านหลิวกำลังจะลุกขึ้น จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูลานบ้าน และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหวังเหอฮวาที่สวมเสื้อผ้าแปลกตาทว่าเนื้อดียืนอยู่ที่ประตู
หวังเหอฮวาหวีผมเป็นมวยของสตรีที่แต่งงานแล้ว ดูสง่างามและมีค
