า ๆ และพูดว่า “สองวันนี้เจ้าพักผ่อนให้ดี ข้าจะจัดการทุกอย่างที่บ้านเอง”
“อืม…” หลี่เยว่หานเข้าสู่ห้วงนิทราก่อนที่ทันจะได้ยินคำพูดทั้งหมด
ภายใต้แสงจากตะเกียงน้ำมัน เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่ใบหน้าที่กำลังหลับใหลของหลี่เยว่หาน และหัวใจของเขาก็ค่อย ๆ ปกคลุมไปด้วยความสุขที่อธิบายไม่ได้ เหมือนเถาองุ่น ตอนแรกมันเป็นเพียงแค่สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่เมื่อเขาตระหนักได้ หัวใจทั้งดวงของตนก็ถูกรัดเอาไว้อย่างแน่นหนาด้วยชื่อของหลี่เยว่หาน…
เมิ่งฉีฮ่วนรู้ว่าความรู้สึกนี้อันตรายมาก ในฐานะผู้คุ้มครองพระราชนัดดาของฮ่องเต้ เขาไม่ควรหวั่นไหวง่าย ๆ
แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะยับยั้งตัวเอง เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของหลี่เยว่หาน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพานางมาอยู่เคียงข้าง ภาพนางขมวดคิ้ว หัวเราะ ร้องไห้ ทุกอิริยาบถดูเหมือนจะตราตรึงอยู่ในความคิดของเขา
เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจและมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยสายตาอ่อนโยน
คืนนี้มีคนยืนยันความรู้สึกตัวเอง มีคนได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง บางคนได้รับมัน และบางคนก็สูญเสีย
บ้านหวัง
“อะไรนะ ลูกชายของข้าตายแล้วหรือ!?” เมื่อได้ยินข่าวที่หวังฉินใช้เงินจำนวนมากเพื่อสอบถาม นางก็รู้สึกหนักอึ้งทันที “ไม่!… ไม่ใช่แค่… ถูกเนรเทศ!…”
“ใครจะไปรู้ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กสามคนนั่นไปทำให้ท่านเก้าขุ่นเคืองเมื่อใด เจ้ารู้ไหมว่า เขาเป็นจักรพรรดิใต้ดิน และไม่มีใครสามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้” กัวอ
