้อมกับวางมือบนมือของเมิ่งฉีฮ่วน “แต่ข้าไม่ไได้โหยหา เพราะไม่มีอะไรคู่ควรให้ข้าโหยหา”
หลังจากได้ยินคำพูดของนาง ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาดึงมือออกด้วยความจนใจเล็กน้อยและมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของเขาเป็นประกาย ตอนนี้ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
หลี่เยว่หานหาว “นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย ข้ามักรู้สึกง่วงหลังเข้าไปข้างใน”
“อืม…” เมิ่งฉีฮ่วนเปลี่ยนเรื่อง “การเข้าสู่พื้นที่หลิงฉวนต้องใช้พลังจิต เจ้ายังมีอาการบาดเจ็บภายในร่างกาย จิตใจเจ้าจึงยังอ่อนแออยู่ ดังนั้นเจ้าถึงรู้สึกเหนื่อย”
เมิ่งฉีฮ่วนพยุงหลี่เยว่หานให้นอนลง ช่วยนางสอดมุมผ้านวม และพูดเบา ๆ ว่า “พักผ่อนเถอะ”
หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็กำลังจะจากไป แต่จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็ยื่นมือออกไปจับชายเสื้อเขาไว้ “พี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังถูกตัดสินจำคุกหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเมิ่งฉีฮ่วนก็เป็นประกายและกล่าวว่า “พวกเขาถูกตัดสินให้ต้องโดนเนรเทศออกไป และตอนนี้ก็ยังอยู่ช่วงเวลาที่กองทัพจะทำการเนรเทศนักโทษอีกด้วย ดังนั้นพวกเขาจะถูกพาตัวไปในบ่ายวันนี้”
หลังจากพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็เอามือของหลี่เยว่หานใส่กลับไปใต้เตียง “ไม่ต้องกังวล จะไม่มีใครรังแกเจ้าอีกต่อไป”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกโล่งใจมาก
ความง่วงก่อตัวขึ้น หลี่เยว่หานหาวออกมาจนน้ำตาซึม เมื่อเห็นเช่นนี้เมิ่งฉีฮ่วนลูบหัวของนางเบ
