้ข้ามาที่นี่ มันก็ต้องมีเหตุผล ท่านเองก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าถ้าข้ากลับไป ก็จะเป็นเพียงวิญญาณตนหนึ่ง”
“ข้า… ข้าไม่แน่ใจ บางทีเจ้าอาจจะเป็นคนแรกที่กลับมามีชีวิตอีกครั้งหลังกลับไป…” เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกหน้าเสียเล็กน้อย
“เอาล่ะ เมิ่งฉีฮ่วน นี่ท่านอยากให้ข้าไปนักรึ?” หลี่เยว่หานสังเกตเห็นความปีติยินดีอย่างฉับพลันของชายหนุ่ม และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงบในใจ “ข้าจะไม่ไปจากที่นี่จริง ๆ ข้าชอบที่นี่”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่หลี่เยว่หาน “เจ้าบอกว่าชอบที่นี่รึ?”
“ใช่ ข้าชอบที่นี่” หลี่เยว่หานพูด พลางเอียงศีรษะราวกับนึก “ภูเขาและแม่น้ำก็ดี มู่ชวนกับหลิงซีก็ประพฤติตัวดีมีเหตุผล และท่านเองก็ไว้ใจได้”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนก็มองไปที่หญิงสาวเป็นเวลานานโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“นี่?”
“นี่ นี่?”
“นี่ นี่ นี่?”
หลี่เยว่หานเรียกหาเมิ่งฉีฮ่วน สามครั้งก่อนที่เขาจะได้สติ “หือ?”
“ทำไมท่านถึงเหม่อเล่า?” หลี่เยว่หานรู้สึกขบขันเล็กน้อย
“ข้าแค่รู้สึกว่า… ข้า…” เมิ่งฉีฮ่วนสงบลง และอดไม่ได้ที่จะจับมือของหลี่เยว่หาน “ข้าเห็นสิ่งแปลกใหม่มากมายในความทรงจำของเจ้า ที่พักของเจ้าดูเหมือนจะสะดวกสบายมาก ทุกคนมีกล่องเล็ก ๆ อยู่ในมือ ทั้งยังมีกล่องใหญ่ ๆ ที่มีคนร้องเพลงและแสดงละครกันอยู่ข้างใน ข้าคิดว่า…เจ้าคงคิดถึงชีวิตแบบนั้น”
“ข้าจะคิดถึงมัน ข้าจะคิดถึงมันแน่นอน” หลี่เยว่หานพูดพร
