บทที่ 130 พื้นที่หลิงฉวน
“เพราะข้าไม่ต้องการให้เจ้าบาดเจ็บอีก” เมิ่งฉีฮ่วนมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างจริงจังและพูดว่า “ตราบใดที่เจ้าเต็มใจ ให้หยดเลือดลงบนลัญจกรหยก จากนั้นเจ้าจะสามารถเข้าและออกพื้นที่ได้ตามที่ต้องการ โดยไม่ถูกจำกัดด้วยสถานที่ใด ๆ เพียงแค่คิดเท่านั้น”
“…” หลี่เยว่หานรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้านั้นมหัศจรรย์เกินไป จึงไม่สามารถยอมรับมันได้ไปชั่วขณะ ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
“ถ้าอย่างนั้น… ทำไมหลิงซีไม่ซ่อนตัวอยู่ในมิติ…” หลี่เยว่หานพยายามหาเสียงของตน
“หลิงซีเกิดมาพร้อมกับยาพิษ” เมิ่งฉีฮ่วนอธิบาย “ก่อนที่พิษในร่างกายของนางจะถูกล้างออกจนหมด นางจะถูกบีบและขับไล่โดยมิติ เมื่อนางเข้าไปในมิติเพียงลำพัง นางจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือถึงขั้นเสียชีวิต ยามเจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าอยู่ในมิติ หลิงซีได้เสี่ยงชีวิตเข้ามาในพื้นที่หลิงฉวนเพื่อมาตามหาข้า ข้าจึงมาถึงได้ทันเวลา”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็มองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นจึงมองไปที่หลิงซี เธอยังคงรู้สึกว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นน่าอัศจรรย์เกินไป
“ข้าคงยังไม่ตื่นดีแน่ ๆ” หลี่เยว่หานพูดพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นเพื่อนอนต่อ
แต่เมิ่งฉีฮ่วนคว้าผ้าห่มไว้ ก่อนที่หลี่เยว่หานจะทันได้โต้ตอบ เขาก็กรีดนิ้วของหญิงสาว และหยดเลือดของเธอลงบนตราลัญจกรหยก
“นี่! ท่าน…” หลี่เยว่หานกำลังจะห้าม แต่เธอก็ได้แต่มองดูอย่างจนใจเมื่อเลือดของตนได้ซึมเ
