ข้าไปในตราลัญจกรหยกแล้ว จากนั้นก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้อะไร ก็ถูกดูดเข้าไปในพื้นที่หลิงฉวนทันที
“ท่านอา อาหญิงจะไม่เป็นไร…” หลิงซีมองดูเมิ่งฉีฮ่วนอย่างเป็นห่วง
“ไม่หรอก” เมิ่งฉีฮ่วนแตะหัวหลิงซี “ลืมไปแล้วหรือว่าอาหญิงของเจ้าเคยเข้าไปในมิติมาก่อน ดังนั้นจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ท่านอา” จู่ ๆ มู่ชวนที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมาว่า “ก่อนหน้าท่านไม่บอกความลับนี้กับอาหญิง ทำไมจู่ ๆ ท่านถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”
หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เพราะตัวตนอื่นของข้าถูกเปิดเผย”
“ท่านเก้า?” มู่ชวนถามด้วยความประหลาดใจ
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “ศาลาว่าการของอำเภอตัดสินให้เนรเทศเดรัจฉานบ้านหวังทั้งสามตัว ข้าจึงฆ่าพวกมันทิ้งก่อนกลับมา”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ มู่ชวนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง “อาเมิ่ง ท่าน!…”
“อย่าถามเลย มันคุ้มค่า” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ “รออาหญิงของเจ้าออกมาก่อน”
“อาเมิ่ง แม้ว่าเราจะไม่คัดค้านที่อาหญิงจะใช้พื้นที่หลิงฉวนร่วมกัน แต่ท่านเคยคิดไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าอาหญิงทรยศพวกเรา” ใบหน้าเล็ก ๆ ของมู่ชวนเต็มไปด้วยความจริงจัง
“ไม่” ก่อนที่เมิ่งฉีฮ่วนจะพูดอะไร หลิงซีก็โพล่งขึ้นก่อน “อาหญิงปกป้องหลิงซีตอนที่จะถูกทุบตี หลิงซีเชื่อว่าอาหญิงจะไม่หักหลังเรา!”
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน”
หลี่เยว่หานในมิติได้ยินการสนทนาทั้งหมดของพวกเขาอย่างชัดเจน
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให
