!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิ่วเทียนเสียงก็หันศีรษะไปมองเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังเขียนบางสิ่งด้วยปากกา และพูดว่า “เจ้าหน้าที่ได้เขียนลงไปทั้งหมดหรือไม่? พี่น้องทั้งสามคนของบ้านหวังไม่เพียงพยายามฆ่าเท่านั้น แต่ยังพยายามข่มขืนอีกด้วย เมื่อถึงเวลา ขอท่านโปรดจัดการอย่างเข้มงวด”
แม้หวังฉินจะถูกทำร้ายจนตาย นางก็ไม่คาดคิดว่าตนจะเป็นคนเพิ่มข้อหาให้กับลูกชายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ดังนั้นนางจึงมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนและพูดว่า “น้องชายเมิ่ง เจ้ายังจะปกป้องผู้หญิงสกปรกอยู่อีกหรือ!”
“ข้าจะบอกอะไรเจ้าสักอย่าง” หมอชราไว้เคราผมขาวพูดขึ้นในเวลานี้ “ข้าได้ขอให้หมอหญิงตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเมิ่งฟูเหรินอย่างละเอียดแล้ว นางมีซี่โครงหักสองซี่ ไหล่ร้าว แขนเคล็ด และมีบาดแผลใหญ่ที่ขา ทั้งยังรอยถลอก ต่อย เตะ ก็มีทั่วแผ่นหลัง ทว่าไม่ได้มีการล่วงล้ำเกิดขึ้น”
“ฮึ่ม! เจ้าถูกเชิญมาจากตระกูลหลิ่ว ดังนั้นเจ้าจะพูดอะไรก็ได้!” หวังฉินกล่าวต่อด้วยความรู้สึกที่ว่า แม้นางจะตาย นางก็จะลากหลี่เยว่หานลงไปในน้ำด้วย! “หลี่เยว่หานเป็นเพียงหญิงสกปรก! สกปรก ๆ!”
“น้องชายเมิ่งเพิ่งแนะนำข้าว่าอย่าไล่หวังเหอฮวาออกไป ทว่าเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าพูด ข้าคิดว่าจำเป็นต้องขับไล่หวังเหอฮวาออกจากตระกูลหลิ่วของข้าแล้วจริง ๆ” หลิ่วเทียนเสียงดูจริงจัง “อย่างไรเจ้าก็เพิ่งจะบอกว่าลูกสาวบุญธรรมของข้าคือหญิงสกปรก หากเจ้าเมินเฉยต่อคำพูดของท่านหมอเช่นนั้น ข้าก็ค
