งทำได้เพียงแค่โยนหวังเหอฮวากลับไปเหมือนหญิงสกปรกที่สกปรกแล้วจริง ๆ”
ยามนี้หวังฉินตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์
เมื่อเห็นโอกาสทองนี้ หวังเฟิ่งก็รีบพูดเสียงดัง “แม่นางเหอฮวาไม่ได้ละเมิดกฎเจ็ดข้อ! เหตุใดตระกูลหลิ่วของท่านถึงคิดไล่นางออกจากบ้าน!”
“เพราะนางเป็นแค่อนุ!” หลิ่วเทียนเสียงโกรธจนเคราของเขาสั่น
“อนุแล้วอย่างไร! อนุไม่ใช่คนหรือ? เจ้าไม่สามารถขับไล่คนออกไปได้ หากนางไม่ฝ่าฝืนกฎเจ็ดข้อ!” หวังเฟิ่งยังคงสุมไฟต่อไป ตอนนี้หวังฉินรู้สึกตัวได้ในที่สุด จึงรีบปิดปากของหวังเฟิ่ง
“ฮึ่ม! อนุไม่ใช่ภรรยา ตระกูลหลิ่วของข้าสามารถกำจัดนางได้ทันทีที่ต้องการ ทำไมต้องยุ่งยากด้วย!”
หลิ่วเทียนเสียงเดินออกไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
ในเวลานี้หลี่เยว่หานเดินออกมาด้านนอกด้วยการพยุงของหมอหญิง
“ท่านพ่อบุญธรรม” หลี่เยว่หานห้ามหลิ่วเทียนเสียง “เหอฮวาเป็นผู้บริสุทธิ์ในเรื่องนี้ อย่าโทษนางเลยเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานออกมา เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบเข้าไปประคองนาง “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้นอนดี ๆ”
“ข้าได้ยินคนข้างนอกพยายามจุดไฟเผาเหอฮวา ข้าจึงลุกขึ้น” แม้ว่าเสียงของหลี่เยว่หานจะไม่ดัง แต่ก็ได้ยินไปถึงหูของทุกคน ทันใดนั้น สายตาของชายร่างใหญ่ที่มองไปยังหวังเฟิ่งก็กลายเป็นล้อเลียน
“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าได้ยินจากมู่ชวนว่าเหอฮวาขัดขวางพี่ชายทั้งสามของนางไม่ให้มาสร้างปัญหาให้กับข้า แต่สุดท้ายนางก็โดนมารดาอย่างหวังฉินขังเอาไว้ เช่นนั้นก็ถื
