ลอดเส้นทาง เมิ่งฉีฮ่วนวิ่งกลับเต็มฝีเท้า
หลิงซีกอดคอของเมิ่งฉีฮ่วนแน่น น้ำตาและน้ำมูกไหลไปทั่ว
ไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา เมิ่งฉีฮ่วนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าหมู่บ้าน และไม่นานเขาก็กลับถึงบ้าน
“เกิดอะไรขึ้น” ทันทีที่เขาเข้าประตูไป เมิ่งฉีฮ่วนก็เห็นลานบ้านรกไปหมด ไฟในห้องครัวยังจุดไว้อยู่ ดังนั้นเขาจึงเข้าไปในครัวโดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะเห็นหลี่เยว่หานนอนหมดสติอยู่บนเตียงเล็ก และพวกหลิวโหย่วฉาย สะใภ้หลิว รวมทั้งโจวต้าเป่าที่ยืนกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ ทันที
เมิ่งฉีฮ่วนวางหลิงซีลง พร้อมก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบหลี่เยว่หานทันที ก่อนจะพบว่ากระดูกซี่โครงของนางหักหลายซี่ อีกทั้งร่างกายของนางยังเต็มไปด้วยรอยบวมจากการถูกกระแทก และใบหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นสีคล้ำ
“พี่เมิ่ง ท่านกลับมาแล้ว!” หลังจากที่หลิวโหย่วฉายเล่าเรื่องจบ โจวต้าเป่าก็รีบพูดว่า “ข้าเห็นว่ามันดึกแล้ว ข้าจึงมาช่วยพี่สะใภ้เก็บซอสถั่วเหลือง เมื่อมู่ชวนกลับมาจากสำนักศึกษา ข้าก็ให้เขามาอ่านหนังสือในครัวก่อนและออกไปตามหาพี่สะใภ้ ไม่นานข้าก็พบหลิวโหย่วฉายที่ทางเข้าหมู่บ้าน และเมื่อข้ากลับมาถึง มู่ชวนก็หายตัวไปแล้ว”
ในขณะนี้ เมิ่งฉีฮ่วนได้ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของหลี่เยว่หานแล้ว เขาหยิบขวดยาหลายขวดออกมาจากอกราวกับเล่นกล ก่อนจะป้อนให้หญิงสาวทีละขวด พร้อมนำน้ำมาชามหนึ่ง และประคองคอหลี่เยว่หานดื่มมัน
เสร็จแล้วเขาก็ยืนขึ้น “โจวต้าเป่า ไปที่บ้านหว
