ากนักและตะโกนเสียงดัง “อาเมิ่ง! อาเมิ่ง ท่านอยู่หรือไม่! อาเมิ่ง! ข้าหลิงซีเอง!”
พื้นที่หลิงฉวน เดิมเป็นโลกแห่งหนึ่ง ซึ่งมีนก ดอกไม้ และสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วน ทันทีที่หลิงซีใช้เสียง นกจำนวนมากก็พุ่งออกจากกิ่งไม้และบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความตกใจ
หลิงซีรู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าร่างกายของนางถูกบดขยี้ เด็กหญิงไม่สามารถทนได้จึงคุกเข่าลงบนพื้น ทว่าก็ยังคงร้องเรียกเมิ่งฉีฮ่วน “อาเมิ่ง! มีบางอย่างเกิดขึ้นกับอาหญิง! อาหญิงถูกทุบตีจนตาย!”
ในขณะที่นางกำลังจะหมดสติ จู่ ๆ เมิ่งฉีฮ่วนก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าต่อตานาง เมิ่งฉีฮ่วนอุ้มหลิงซี แล้วพุ่งออกไปนอกมิติ
สถานที่ที่พวกเขาออกมายังคงอยู่บนภูเขา พวกเขาไม่ได้อยู่ที่บ้าน
“อาเมิ่ง อาเมิ่ง…” หลิงซีในอ้อมแขนของเมิ่งฉีฮ่วนมีสภาพคล้ายคนที่กำลังจะตาย เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มรีบหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาแล้วยัดเข้าไปในปากของเด็กหญิง
เม็ดยาละลายในปาก ความเจ็บปวดบนร่างกายของหลิงซีก็หายไปในทันที
เมื่อหลิงซีลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดของเมิ่งฉีฮ่วนมีน้ำตาไหลออกมาทันที “อาเมิ่ง! อาหญิงถูกทำร้ายจนตาย ฮือ ๆ… อาหญิงถูกบ้านหวังทำร้ายจนตาย… พี่ชายของข้าก็หายไปเช่นกัน ฮือ ๆ…”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนก็มืดมนยิ่งขึ้น “อย่ากังวล เรากลับบ้านกันก่อน”
ครั้นพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็อุ้มหลิงซีไว้ด้วยมือข้างเดียว และหลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง พวกเขาก็ออกมาจากป่าแล้ว
ต
